Dag 08 - Arlington

Iets voor 9 werden we toch wakker door het lawaai van de schoonmakers. Blijkbaar waren ze begonnen met de gang stofzuigen en dit maakte een behoorlijk lawaai. Uiteindelijk zijn we na 2 keer snoozen onder de douche gesprongen en na een korte chat met m’n ouders pakten we onze koffers weer in. Nadat we uitgecheckt waren, aten we iets verder op bij Perkins een ontbijtje. Drie pannenkoekjes, een worstje, een hamburgertje, een grotere gegrillde worst, bacon en een roerei. Beide zaten we na dit ontbijt echt propvol en zaten we om 12 uur op de weg richting Washington. Toen we aankwamen in de staat Maryland bezochten we het visitor center. Aangezien we na het bezoekje aan Paramount Kings Dominion ergens in Maryland wilden overnachten, keken we of we hier alvast kortingsboekjes mee konden nemen. Bleek dat hier ook al boekjes van Arlington lagen, dus bekeken we meteen naar welk hotel we zouden gaan rijden. Dit werd een Days Inn vlakbij een metrostation. We vervolgden de weg naar Arlington en kwamen om iets voor half 4 aan bij het hotel. Ook dit keer deed de receptioniste niet moeilijk over het kortingsbonnetje. We mochten zelfs voor twee dagen voor dezelfde prijs in dit hotel slapen. Helemaal prima. Nadat we eerst de kamer hadden bekeken, checkten we in. De kamer was enorm ruim. Prima. Alleen het metrostation welke beloofd werd op de kortingsbon bleek niet erg dichtbij te zijn. De receptioniste gaf ons een standaard briefje waarop stond hoe we met de bus naar het Pentagon Metrostation konden reizen. Dit bleek erg simpel te zijn. Voor de deur stopte bus nummer 16 en deze bracht je in een kwartiertje naar het Pentagon. Hier kon men dan op de Blauwe of Gele metrolijn stappen.
Nadat we de koffers afgedropt hadden in onze kamer reden we met de bus naar het Pentagon Station. Vanuit daar pakten we de blauwe lijn en stapten we één halte verder uit, namelijk bij Arlington Cemetery. We liepen naar de ingang van deze begraafplaats en we mochten nog met één van de laatste tours mee. Als eerste stopten we bij de plaats waar President Kennedy begraven lag. Samen met zijn vrouw en kinderen lag hij begraven bij een vlam welke nooit uit gaat. Nadat we weer op het tourtram gestapt waren, stopten we bij ‘The Unknow Soldiers’. Hier wisselde de wacht elk half uur. Het was bijna 18.00 uur, dus konden we dat ook nog mooi meemaken. Het hele proces duurt een minuut of 10 en ik persoonlijk vond het niet zo veel voorstellen. Daarna onze laatste stop. Dit was bij Arlington House. Helaas was het Arlington House zelf al om half 6 dicht, maar vanuit hier had je wel een enorm mooi uitzicht op Washington DC, met het Washington Moniment en het Capitool als opvallende herkenningspunten. We besloten weer terug te lopen naar de opstapplaats voor het trammetje. Deze zou elk kwartiertje komen. We hadden beide honger, dus het trammetje mocht voor ons eigenlijk al meteen komen. Na een minuut of 10 kwam er eindelijk eentje, maar niemand stapte uit. Gevolg: wacht maar op de volgende! Het trammetje daarna kwam dus pas na 20 minuten. Uiteindelijk waren we om iets voor half 8 weer bij het beginpunt en liepen we weer terug naar de metro. Bij Pentagon Station namen we weer bus nummer 16. Deze stond al mooi klaar, dus de aansluiting was perfect. Toen we na een kwartiertje weer voor ons hotel stonden, besloten we onze straat even door te lopen voor eetmogelijkheden. Recht voor ons stond de MacDonalds en eigenlijk hadden we al besloten om een keer te gaan snacken, maar toch liepen we even de straat door. Er zaten behoorlijk wat restaurantjes in de straat van veel verschillende culturen. Na een klein rondje kwamen we weer uit bij MacDonalds. Hier hebben we beide een goed ongezonde maaltijd genuttigd. Eenmaal weer terug in het hotel vroegen we aan de receptioniste naar de wasmogelijkheden. Gelukkig had dit hotel ook een wasmachine en een droger. Het wasproces zou ongeveer een half uurtje duren en de droger zou ongeveer een uurtje draaien. In de tussentijd hebben we, al zappend, naar de tv gekeken. Op een gegeven moment bleven we hangen bij het nieuws. Bleek dat men in Toronto (Canada) twaalf terroristen opgepakt hadden, welke volgens hun als planning hadden om een aanslag te plegen bij de CN toren. Erg fijn om te horen, aangezien we in anderhalve week ook in Toronto zouden zijn. Verder was op het nieuws dat er twee moordenaars ontsnapt waren hier in Washington DC. Leuk nieuws, zo net voor het slapen gaan. Na anderhalf uur was de was ook weer klaar en ging om half 12 het licht uit.

Dag 07 – Hershey Park

Om 8 uur ging de wekker. Nadat we beide snel onder douche waren geweest, zaten we om half 9 aan het ontbijt. Omdat Hersheypark maar een goed kwartier rijden van ons hotel vandaan lag, konden we na het ontbijt rustig aan doen. Uiteraard weer even gesurft op het internet en gechat met een vriendin van me. Iets voor 10 zaten we op de weg richting Hersheypark. Bij de verkeerslichten in Hershey gaf Tom Tom aan dat we links moesten, terwijl de borden voor ons aangaf dat Hersheypark rechtdoor was. Uiteraard waren we trouw aan onze Tom Tom en sloegen we rechtsaf. Bij het punt waar Tom Tom als eindbestemming opgaf, kon je inderdaad een parkeerterrein van Hersheypark op, maar dit was het parkeerterrein voor de werknemers. Nee Tom Tom, wij kwamen niet om te werken! We reden om Hersheypark heen en zo kwamen we uiteindelijk nog op het juiste parkeerterrein. We reden met het trammetje van Hersheypark mee naar de ingang. In dit trammetje rook je de theming al: chocola! Blijkbaar hadden ze in de trammetjes geurbolletjes van chocolade verstopt. Op de vroege ochtend vind ik dat persoonlijk nog niet zo’n enorm lekkere geur. Bij aankomst bij de ingang zagen we dat er ontzettend veel scholieren naar binnen gingen. Gelukkig was Hersheypark tot 22.00 uur open.
Bij de kassa gaven we ons kortingsbonnetje af welke we de dag ervoor bij Wendy’s hadden meegenomen. Deze gaf ons recht op 8 dollar korting per kaartje. We liepen het park binnen. Ik kan de sfeer niet echt plaatsen, want je kan het niet echt vergelijken met Dorneypark, de Efteling, Six Flags of ieder ander park. Hersheypark heeft een geheel eigen stijl. Uiteraard blijft de geur van chocolade rondhangen. We liepen als eerste naar ‘Storm Runner’. Dit zou ons eerste afschietachtbaan van deze vakantie worden. De rij was redelijk lang. Uiteindelijk hebben we een half uurtje gewacht. Uiteraard wilden we hem wel meteen frontseat doen. Ik vond hem een van de betere afschietbanen die ik ken, alleen is het niet aan te raden om je armen de lucht in te gooien. Door de veiligheidsband welke langs je heen gaan, ten hoogte van je oren, slingeren je bovenarmen steeds tegen de randen en dat deed auw. Bij Martijn was het een ander verhaal. Doordat hij wat aan de lange kant is, komt die band tot aan z’n nek. Hierdoor slingerde hij steeds met z’n nek/keel tegen deze band aan en dat deed nog veel meer auw. De baan zelf is top, maar heeft zo wel z’n bijwerkingen.
Via de Soaker Zone van de Roller Soaker kwamen we uit bij ‘Famous Famiglia Pizzeria’. Hier hebben we ieder een pizzaslize gegeten. Dat was wel nodig, want ondertussen was het toch alweer bijna half 12 en begonnen onze buikjes weer te rammelen. Na een half uurtje genietend van onze pizza en het uitzicht op Tidal Force, liepen we richting de twee houten achtbanen. Als eerste deden we de Wildcat. Zoals de naam al doet vermoeden is deze baan erg wild. Je wordt naar alle kanten geslingerd, maar niet op een vervelende manier. Daarna doorgelopen naar de andere houten achtbaan ‘Lightning Racer’. Op deze baan waren twee karretjes actief, namelijk Thunder en Lightning. Ze rijden tegelijkertijd en de bedoeling is dan dat er een race ontstaat tussen beide achtbanen. Wij stapten in de groene Thunder baan. Uiteindelijk verloren wij en ging Lightning er met de eer vandoor. Dit mocht de pret niet drukken want de baan was echt super top. Hard, soepel en leuk. Het race-effect maakte de attractie nog leuker. Daarna besloten we om een kijkje te nemen bij Zoo America. Een klein dierentuintje wat met het entreekaartje van Hersheypark gratis te bezoeken is. Eenmaal binnen bekeken we het plattegrondje en kwamen tot de conclusie dat Zoo America inderdaad behoorlijk klein was. We waren hier dan ook binnen een half uurtje uitgewandeld. Eenmaal terug in Hersheypark liepen we naar ‘Great Bear’. Een hangende achtbaan. Toen we in de rij stonden zagen we dat de lucht enorm donker werd. We twijfelden of we wel droog in het stationnetje van de achtbaan kwamen. Dit lukte ons nog net, maar door de regenbui besloten ze de achtbaan tijdelijk dicht te gooien. Veel mensen verlieten de rij, maar wij hadden zo iets van: “tja, je moet toch schuilen voor de regen, waarom dan niet in het stationnetje van de baan?” Achter ons zagen we dat de ‘Coal Cracker’ (een boomstamattractie) ook dicht was. Uiteindelijk duurde de bui toch zeker een uur. Maar het was het wachten wel waard. Super baan. Zeker nu het geregend had, ging de baan ook iets harder. Ook vond ik hem behoorlijk soepel gaan. Uiteraard duurde de rit te kort, maar omdat we nog meer dingen op de planning hadden staan en het toch al half 6 was, besloten we ‘Great Bear’ niet nog een keer te doen.
We vervolgden onze route en kwamen uit bij Sooperdooperlooper. Een behoorlijk oud baantje, maar ik vond hem wel leuk. De rit stelde eigenlijk ook niets voor: maar één looping en verder heel neutraal, maar ondanks dat vond ik hem erg leuk. Daarna stapten we Comet in. Wederom een houten achtbaan, maar deze had vooral veel heuveltjes in plaats van bochten. Hierdoor was hij niet zo wild als de Wildcat, maar ondanks dat toch ook wel leuk om te doen.
Na deze rit begon het weer wat te druppelen. We besloten Hershey’s nieuwste attractie te doen: Reese’s Xtreme Cup Challenge. Het voorfilmpje maakte ons duidelijk dat het een lasercompetitie was (in een rondrijdend karretje met je lasergun op rondjes mikken). De twee commentatoren (tekenfiguurtjes) bleken vroeger ook aan sport te hebben gedaan, maar de één hield van chocolade en de ander van pindakaas. Wie ging er winnen: chocolade of pindakaas? Aan het einde van de korte rit kregen we – uiteraard – een chocoladekoekje met pindakaas vulling uitgedeeld (chocolaatje met pindakaas en caramel vulling). Niet zo’n super combinatie. Daarna besloten we om naar de Chocoladefabriek te gaan. Hier hebben we een rondtochtje met een karretje gemaakt. De tocht vertelt je het verhaal hoe men ‘de O-Zo lekkere chocolade maakt van Hershey’. Het was één grote reclametocht. Na de tocht kwamen we uit in een winkeltje waar ze – uiteraard – deze chocolade verkochten. We liepen weer naar de uitgang en kwamen langs de balie waar je naar een 3D-film kon gaan. Deze hadden we ook graag willen doen, maar dit zit niet bij het bezoekje inbegrepen. We besloten deze film over te slaan en lekker naar het hotel te gaan. Ik had hoofdpijn gekregen (combinatie weer, drukke dag en luiheid). Het was ondertussen 20.00 uur en wilden graag nog ergens wat eten. Tom Tom gaf aan dat er een Red Robin in de buurt was en dat leek ons wel lekker. Binnen 10 minuten zaten we aan een tafeltje in Red Robin en bestelde ik een pepersteak en Martijn kip met rijst en teriyaki-saus. Het eten smaakte prima, alhoewel mijn steak iets korter op het vuur had gemogen. Ik had een medium besteld, maar er zat maar weinig roze in m’n steak.
Mijn hoofdpijn was helaas nog niet verdwenen en we reden weer terug naar het hotel. Daar aangekomen nam ik meteen een aspro en ging onder de dekens liggen en dommelde wat. Martijn ging nog wat internetten en na een half uurtje werd ik ‘wakker’ en was m’n hoofdpijn gelukkig verdwenen. Ook ik checkte even het internet, maar niet veel later besloten we lekker te gaan slapen. De wekker stond dit keer op 9 uur. Omdat we niet al te vroeg weg hoefden en het ontbijt tot maar 9 uur was, besloten we er lekker van te nemen en gewoon ’s ochtends ergens anders te ontbijten. Zo hoefden we toch niet vroeg op te staan voor het ontbijt.

Dag 06 – Knoebels

Om 8 uur ging de wekker en ik voelde gelijk dat ik goed uitgeslapen was. Mag ook wel, na bijna 9 uur slapen. Na nog een beetje luieren ging ik weer als eerste onder de douche. Martijn had het internet op de laptop aangesloten en checkten de mail. Nadat ook Martijn gedoucht was gingen we ontbijten. Ditmaal werd het een bagel met creamcheese en een getoast broodje met jam. Weer terug naar de kamer om de koffers in te pakken en nog even wat msn-en. Weer even met m’n moeder gechat. Na een half uurtje checkten we uit en zo zaten we iets voor half 11 op de snelweg richting Knoebels. Tom Tom gaf twee uur reistijd aan en dat gaf me genoeg tijd om het verslag van de dag ervoor te typen. Ik deed er ook echt twee uur op, want ik werd telkens afgeleid door het mooie uitzicht. Wat is Pennsylvania mooi zeg. Je rijdt echt door de bergen met veel groene bomen. Prachtig.
Iets voor Knoebels gingen we de snelweg af en hier werd het uitzicht alleen maar mooier. Veel bochten en hoge heuvels. Om half 1 parkeerden we de auto bij Knoebels. Hier was parkeren gratis en dat vonden we natuurlijk, Hollanders dat we zijn, erg relaxt. We liepen het terrein op en bekeken het plattegrondje met de prijzen. Knoebels is een park waar je per attractie betaald. Je kunt ook een ‘Pay-One-Price’ stempel halen, maar we hadden al uitgeteld dat we dan ontzettend veel moesten doen om het ‘gelijk te spelen’. Wij hoefden immers niet overal in en ook niet perse vaker. We kochten daarom een bonnenboekje. Je kon er eentje kopen van 5 dollar (kost 4.50 dollar) en eentje van 10 dollar (kost 9 dollar). Van deze laatste kochten we er twee (voor ieder eentje). Het boekje bestond uit 10 stuks van 50-cent bonnetjes, 15 stuks van 20-cent bonnetjes en 20 stuks van 10-cent. Als eerste liepen we naar ‘Twister’. Een houten achtbaan. Een leuke baan, maar schudde wel enorm. Daardoor kreeg ik een beetje hoofdpijn. Maar deze verdween vrijwel direct nadat we weer verder liepen door Knoebels. We gingen wat eten bij Phoenix Junction en daarna deden we de Phoenix Rollercoaster. Wederom een houten achtbaan. We deden hem frontseat. Deze vond ik echt super leuk. Door de vele hobbeltjes vloog ik zowat uit m’n stoeltje. Goed vasthouden dus. Na Phoenix liepen we naar Flume, een boomstamattractie. Hier werden we wel wat nat, maar niet doorweekt.
We gingen even zitten om onze bonnetjes te tellen en te kijken wat we nog zouden kunnen doen. Haunted Mansion (spookhuis) stond in ieder geval nog op het programma. Ook wilden we Phoenix nog een keer doen. We kwamen toen uit op 1,50 dollar aan bonnetjes nog over. Dat kwam precies uit met Flume. Als eerste gingen we weer naar Phoenix. Ditmaal gingen we in het achterste karretje zitten. Nog steeds vond ik Phoenix leuk, maar in het achterste karretje gaat het er net iets te hard aan toe. Je werd net op de ‘verkeerde’ stukken uit je stoeltje gewipt. Voorin beleefde je Phoenix toch net ietsjes leuker. Na Phoenix wederom Flume. Weer maar een beetje nat. Op zich was dat niet zo heel erg, want het leek alsof het iets kouder was als de laatste dagen. Toch was het rond de 34 graden. Waarschijnlijk kwam dit omdat Knoebels echt midden in het bos ligt. Erg prettig.
We liepen weer verder naar Hauted Mansion. Hier maakten we onze bonnen op en stapten in het karretje. Ik vond hem erg leuk. Af en toe ook wat eng en het heeft zo z’n schrikmomenten.
Na dit spookhuis besloten we om uit te gaan zoeken waar we gingen overnachten. Het was inmiddels toch alweer half 5. De tijd ging sneller dan we dachten.
In de auto pakten we onze bonnenboekjes van de verschillende hotels weer voor ons en bekeken rustig welke prijzen deze hadden. We hadden twee hotels op het oog. Een Howard Johnson (voor 49 dollar) en een Motel 8 (voor 40 dollar). Als eerste besloten we om naar Howard Johnson te rijden. Hier zat namelijk gratis internet bij. Omdat we twee nachten zouden verblijven en het bonnetje maar goed was voor één nacht, spraken we af dat de eerste nacht voor die 49 dollar wilden en de tweede nacht voor maximaal 69 dollar. Na een goed anderhalf uur rijden, kwamen we aan bij Howard Johnson. We liepen naar de receptie en vroegen of er nog kamers waren. Deze waren er. We vroegen naar de prijs en deze zou 69 dollar kosten. Toen legden we het bonnetje op de balie en dat vond de man achter de balie ook goed. We vroegen of we de kamer eerst mochten zien en hij liep mee. Kamer zag er prima uit en Martijn vroeg nog even na wat nou de totale kosten waren. De receptionist zei dat het bonnetje maar voor één nacht zou zijn en dat we onze tweede nacht voor 59 dollar konden krijgen. Dat was natuurlijk helemaal prima. We haalden onze koffers en na het checken van de mail besloten we iets te gaan eten. Alleen waar? Via Streets & Trips zagen we dat Wendy’s niet super ver weg was en we reden daar naar toe. We waren nog nooit bij Wendy’s geweest, maar op de fora waar we regelmatig komen, zien we vaak deze naam langs komen. Na 10 minuten rijden liepen we Wendy’s binnen. Het bleek dus een soort MacDonalds te zijn. Prima, alleen hadden we beide niet zo’n zin in een hamburger. Gelukkig had Wendy’s ook salades in hun assortiment. Martijn nam de Southwest Taco Salade en ik nam de Chicken BLT Salade met een gepofte aardappel als extra. Het smaakte echt prima.
We reden na een half uurtje weer terug naar het hotel en zagen dat het begon te flitsen. Gelukkig kwamen we droog aan bij het hotel. Het was ondertussen 21.00 uur. Na nog geen 5 minuten nadat we terug waren in onze kamer begon het te gieten. Heerlijk, dan rook het straks lekker fris buiten en hopelijk koelde het ook wat af. En nu zit ik dus dit verslagje te typen en gaan we zo weer slapen. Morgen naar Hershey Park. Dat ligt hier een kwartiertje rijden vandaan. Morgenochtend kunnen we dus weer heerlijk rustig aan doen.

Dag 05 – Dorney Park and Wildwater Kingdom

Wederom ging de wekker om 7 uur af. Ik sprong als eerste onder de douche en daarna Martijn. Dit keer geen internet voor ons, anders zou ik veels te lang blijven plakken. Martijn kent me blijkbaar goed! Bij de lobby weer even een ontbijtje gehaald en deze rustig opgegeten op onze kamer. Daarna de koffers weer ingepakt en om kwart voor negen zaten we in de auto. Volgens Tom Tom zou het ongeveer twee uurtjes rijden zijn naar Dorney. Uiteindelijk deden we er 2.5 uur op, want bij de randweg van New York hebben we even in de file gestaan. Iets voor Dorney kwamen we een Visitor Center tegen en hier stopten we even om te kijken voor kortingsbonnen voor hotels. Dit keer hadden we wel geluk. We namen twee boekjes mee. Om iets voor half 12 stapten we dus de auto uit bij Dorney. We liepen naar de kassa en Hilary Duff kwam uit de speakers. Ik vond Dorney nu al een leuk park. Dit beloofde een mooie dag te worden, dat kon niet anders! Bij de kassa van Dorney verwezen ze ons door naar een ander loket voor seizoenspassen. Ook hier kochten we dus seizoenspassen. Dit pasje zou ons ook toegang geven op Cedar Point en Geauga Lake. Nadat we onze adressen hadden doorgegeven, mochten we weer naar een ander loket voor een foto te laten maken. Voor ons was een echtpaar met een jongetje van een jaar of 3. Dit jongetje wilden blijkbaar niet op de foto, want moeders begon er tegen te schreeuwen en aan te trekken. Het jongetje begon behoorlijk hard te huilen en dwars te liggen. Toen kwam vaders en probeerde het jongetje te kalmeren. Je zag dat het jongetje gewoon bang was voor de camera. Vader vroeg aan het jongetje of papa misschien eerst op de foto moest. Dat vond hij prima. Hij hield op met huilen en na papa ging hij gewoon vrijwillig en lachend op de foto. Nadat wij ook op de foto zijn gezet, kwam er een mooi pasje uitrollen. Wel leuk om als niet-Amerikaan een seizoenspasje te hebben.
In het park zelf liepen we als eerste naar ‘Talon, the Grip of Fear’. Een hangende achtbaan. De rij was niet zo heel lang. Ongeveer een kwartiertje gewacht. Maar hij was wel de moeite waard. Erg soepel en hard.
We hadden ondertussen weer wat honger gekregen en we gingen op zoek naar een eettentje. Al snel vonden we deze en Martijn nam een hotdog en ik Nachos met kaas. We zagen dat er heel veel scholieren rondliepen. Telkens hele groepen met dezelfde t-shirts. Gelukkig heeft Dorney ook een waterpark waar dus ook veel van deze scholieren naar toe gingen. Na onze snack besloten we in de attractie ‘White Water Landing’ te gaan. Een waterattractie. Ons motto: zo nat mogelijk worden. En dat lukten ons. Helemaal doorweekt kwamen we uit het bootje. Super lekker. Martijn fluisterde zelfs: “hmm, zelfs m’n onderbroek is nat”. Lekker toch?
We liepen wat door het park en kwamen tot de conclusie dat Dorney echt een leuk en mooi park is. De aankleding was mooi en het thema erg leuk (Snoopy). We liepen door naar ‘Hydra, the Revenge’, een floorless achtbaan. Deze was ook erg leuk. Uiteraard hebben we deze ook frontseat gedaan. Na een paar foto’s van deze baan gemaakt te hebben, besloten we om deze nog een keer te doen, alleen dan helemaal in het achterste karretje (want het achterste karretje gaat nou eenmaal harder dan de eerste, toch?) Ook achterin was de baan erg leuk. Toch vind ik persoonlijk frontseat leuker, omdat je met een floorless baan je voeten mooi over de rails ziet gaan. Achterin trekt de achtbaan gewoon wat meer G-krachten. Ook leuk en lekker, maar bij een floorlessachtbaan heeft bij mij een leuk, grappig en apart uitzicht de voorkeur. Na deze attractie deden we weer een waterattractie: Thunder Creek Mountain. Het leek alsof je niet echt nat werd, maar niets was minder waar. Wederom kwamen we er doorweekt uit. We liepen door naar ‘Thunderhawk’, een houten achtbaan. Gelukkig piepte deze niet zo erg als de houten achtbaan in Six Flags. Ook was het geen rammelbak, maar hij deed wel pijn. Dit kwam omdat je in de bochten van links naar rechts en weer terug geduwt werd. Ik knalde zo steeds tegen Martijns schouder. Niet voor herhaling vatbaar dus. Toen liepen we door naar ‘Steel Force’, een hoge hypercoaster. Zeg maar zo iets als ‘Superman, the Ride of Steel’, waar Martijn niet in mocht. We hadden van te voren al opgezocht of Martijn hier wel in mocht en dat was gelukkig zo. Echt puur door het domme enkelbandjessysteem van Six Flags, mocht Martijn daar niet in.
De rij was ook hier niet zo lang en we gingen natuurlijk ook hier vooraan zitten. Ook deze baan ging hard en was hoog, maar Martijn zei: “goh, van die hoogte merk je eigenlijk niets. Vrijwel geen verschil met onze Goliath in Walibi World”. Precies hetzelfde gevoel als wat ik dus had bij ‘Batman, the Ride of Steel’ in Six Flags. Natuurlijk merk je wel iets of wat verschil, maar bijzonder is hij niet.
We hadden nu dus nog maar één achtbaan te gaan en het was nog maar half 4. Het park zou tot 20.00 uur open zijn. We liepen naar de achtbaan ‘Laser’. Op het eerste gezicht leek het een echt kermisachtbaantje. Dit bleek ook wel het geval te zijn. Niet bijzonder, klein en saai. Hij ging wel hard, dat dan weer wel.
We besloten om ook even een kijkje te gaan nemen bij het Wildwater Park van Dorney. Jammer dat ik m’n bikini niet aan had gedaan. Deze lag dus nog gewoon in de koffer. Ik had er wel van te voren aangedacht om deze onder m’n kleren aan te doen, maar uiteindelijk natuurlijk toch vergeten. Het Wildwater Park zag er leuk uit. Ik heb wel eventjes met m’n voeten in het grote Wildwater Cove gestaan. Tot iets over m’n knieën. Dit was echt lekker. Na een kwartiertje liepen we weer verder door het waterpark. Uiteindelijk waren we om vijf uur weer bij de auto. We pakten onze couponboekjes er bij en bekeken het aanbod van de verschillende hotels. Als eerste besloten we om weer naar een Howard Johnson te gaan. Volgens het boekje zou deze vanaf 40 dollar kosten. Na 10 minuutjes rijden, kwamen we bij Howard Johnson aan. De man achter de balie vertelde dat hij alleen nog maar Suites had en deze kosten 99 dollar. Beetje veel dus.
Martijn wilde eerst gaan eten voordat we weer verder zochten en daar kon ik het helemaal mee vinden. Tegenover Howard Johnson zagen we een paar restaurantjes, maar deze bleken niet echt iets te zijn. Naast Howard Johnson lag een Perkins Restaurant. Een restaurant gespecialiseerd in gebakjes, maar ze hadden ook gewoon steaks en dergelijke. We bestelden beide een pasta. Deze smaakte echt super lekker. Na een uurtje reden we weer verder. Dit keer gingen we met een Quality Inn bonnetje op weg. Na een minuut of 10 rijden kwamen we aan bij Quality Inn. Hij had alleen nog maar kamers met een Kingsize bed en dat was niet geldig voor de prijs van ons bonnetje (namelijk 40 dollar) en deze zou ons 79 dollar kosten. Dat vonden we teveel. Hij kon ons de kamer voor 69 dollar aanbieden. Dat vonden we ook nog te veel. We keken weer wat beteuterd en hij bood ons de kingsize kamer aan voor 62 dollar. Dat vonden we prima. We hadden natuurlijk nog wel even verder kunnen kijken, maar voor 62 dollar wilden we wel in een kingsize bed slapen.
We haalden de koffers uit de auto en liepen naar onze kamer op de derde verdieping. We realiseerden ons dat we vergeten waren om eerst naar de kamer te kijken, maar de kamer zag er prima uit. Nadat we alles gedropt hadden, wilden we naar een supermarkt rijden om wat drinken in te slaan. Aan het mannetje van de receptie vroegen we of er een supermarkt in de buurt was. We kregen een adres mee van een Walmart, helemaal prima!
De Walmart lag op een goed 10 minuutjes rijden van ons hotel vandaan. We kochten een koelbox van piepschuim, twee watertankjes, een fles 7-up en weer een voorraad ziplocks. Nog even door de supermarkt heengelopen en kwamen toen bij de ‘huisdierenafdeling’uit. Veel leuke spulletjes voor onze Oliver en Tibbe, maar we besloten dat we een ander keertje iets leuks voor ze kochten. Ook zag ik een paar plastic bakjes met visjes erin. Dat vond ik echt zielig. De bakjes waren half gevuld met water en niet groter dan 10 bij 10 centimeter. Ik zag dat een paar van deze visjes dood waren. Dat was ik niet gewend van Walmart. Maarja, wat konden we er aan doen?
We rekenden onze spullen af bij de kassa en reden weer terug naar het hotel. Na nog even de mail gecheckt en dag 3 en 4 geupdate te hebben op onze weblog, besloten we te gaan slapen. Dit keer zou het een goede nacht worden, aangezien de wekker ditmaal op 8 uur stond.

Dag 04 – Six Flags New England

De wekker ging om 7 uur. Na één keer snoozen sprong ik onder de douche. Martijn sloot de laptop weer aan op het internet zodat we voor vertrek nog even de mail konden checken. Na mijn verfrissende douche sprong ook Martijn even eronder en ging ik kijken of er toevallig iemand op MSN online was. Mijn moeder was online, dus heb ik daar mooi even mee kunnen chatten en haar vertelt dat het ontzettend lekker weer was hier! Handig hoor, MSN. Goedkoper als bellen in ieder geval. Na een ontbijtje stapten we de auto in. Door een nog niet zo’n wakkere Martijn deed Tom Tom niet wat we wilden. Hij wist niet waar we waren?! Na een minuut of 5 viel bij Martijn het kwartje: we hadden de verkeerde kaart geselecteerd. Omdat we nu in Conneticut waren en Six Flags in Massachusetts lag, konden we natuurlijk niet alvast het kaartje van Massachutsetts openen, want dan vond hij de plek waar we waren natuurlijk niet. Klinkt logisch. Dus openden we de kaart ‘Major Roads of the USA‘ En toen werkte Tom Tom prima. Na 10 minuten stopten we bij een Service Area om wat te drinken te kopen en toen besloot ik om te proberen te rijden. Na een rondje op de parkeerplaats voelde ik me zeker genoeg om te gaan rijden op de snelweg en het ging prima, al zeg ik het zelf.
Na anderhalf uur rijden kwamen we aan bij Six Flags New England. Parkeren was 15 dollar. Behoorlijk veel vonden we. VIP parkeren kosten 25 dollar. Nou, dan liepen we maar wat verder. Uiteindelijk hebben we niet gelopen, omdat er een shuttletreintje reed.
Bij de kassa kochten we ieder een seizoenspas. Dit was namelijk maar 70 dollar en omdat we deze vakantie naar nog een Six Flags park gaan, was een seizoenspasje uiteindelijk goedkoper. Toen we het park binnen waren, liepen we meteen naar ‘Superman, the Ride of Steel’. Voor deze attractie waren we gekomen, dus wilden we deze ook meteen als eerste doen. Een mooie opening van onze Rollercoastertrip. De rij leek niet zo lang. Na 20 minuten mochten we bijna in de rij staan voor een karretje, maar een vrouw verzocht Martijn om even onder de meetlat te gaan staan. Toen kregen we een teleurstelling te horen: “You are too tall’. Pardon?! Martijn was dus net een centimeter te groot. Na veel zeuren bleef ze volhouden dat het toch echt niet mocht. ‘We don’t take a NO for an answer’. Dus vroegen we haar baas erbij. Deze kwam na een minuut of 10 maar hij zei ook al gelijk ‘nee, dat kan gewoon niet’. De reden hiervan bleek dat deze karretjes uitgerust waren met een soort enkelband welke aan moest kunnen sluiten op je lichaam. Als je te lang bent, heb je gewoon een verkeerde lichaamsverhouding. Ze hadden dit systeem ook pas maar een jaar of twee. Daarvoor zou het prima geweest zijn voor Martijns lengte. Deze achtbaan hadden ze ook in Six Flags Darien Lake en Six Flags America en dan wel zonder dit enkelband systeem. Hadden we dus toch uiteindelijk voor Six Flags America moeten kiezen, zoals we eigenlijk in onze eerste planning hadden. Maar Six Flags New England heeft een net iets wat mooiere aankleding. Ach ja, jammer maar helaas. Uiteindelijk werd het nog wel een leuk gesprek met haar baas. Hij bood ons een VIP-ride entry ticket voor een ander attractie. In eerste instantie riep hij ‘de torens?’ Ehm, nee dank je. Ik houd niet zo van die freefall torens. “Voor de Batman, the Dark Knight?” Dat was prima. Dit is een Floorless attractie. Ofwel: een zittende achtbaan, zonder vloer. Ook gaf ik aan dat ik in ieder geval wel een ritje wilde met de “Superman, the Ride of Steel”. Hij leidde ons via de uitgang weer naar de achtbaan. Zo hoefden we niet verder in de rij te gaan staan. “Dit is toch wel het minste wat ik kan doen voor jullie”. Ik vroeg aan hem of ik frontseat mocht zitten en natuurlijk mocht dit. Ik mocht meteen gaan zitten en naast me kwam niemand te zitten en ook achter me niemand! Dat wil zeggen, het karretje van vier personen was leeg en de rest van de trein stapten er natuurlijk wel mensen in. Maar toch: ik zat vooraan! Ik vond het wel sneu voor Martijn. Maar het was niet anders. We begrepen het namelijk wel.
Natuurlijk was de rit wel erg leuk, maar om eerlijk te zijn vond ik hem niet bijzonder. Hij ging hard en de eerste drop was hoog. Maar verder een leuk, maar niet bijzonder achtbaantje. We liepen verder naar de ‘Mind Eraser’. Maar al snel zagen we dat hier de rij behoorlijk lang was. Toen liepen we naar ‘Batman, the Dark Knight’. Voordat we meteen via de uitgang naar boven liepen, checkten we hoe lang de rij werkelijk was. Dit bleek niet zo lang te zijn, sterker nog: er stond helemaal geen rij. Het zou natuurlijk nu erg zonde zijn om meteen onze VIP tickets te gebruiken. Maar we besloten wel deze attractie te doen. We waren immers nu toch daar. De VIP tickets zouden we later op dag gebruiken om gewoon nog een keer de attractie te doen. Omdat het toch niet druk was, gingen we vooraan zitten. Ik vond hem super. Blijft apart om zonder vloer vooraan te zitten.
Daarna liepen naar de andere kant van het park. Hier kwamen we een waterattractie tegen. Eindelijk, want het was echt enorm warm. In de zon was het bijna niet uit te houden. In deze attractie ‘Ship Wreck Falls’ werden we goed nat. Heerlijk. Daarna op de brug werd ik nog een keer nat. Helemaal niet erg, juist ontzettend lekker. Helemaal doorweekt liepen we naar ‘New England Sky Way’. Ofwel een soort kabelbaantje. We kwamen toen helemaal aan de andere kant van het park uit. Mooi, want zo konden we de Blizzard River, Time Warp, Catapult en de Cyclone achter elkaar doen. In de Blizzard river werden we weer heerlijk nat. De Time Warp en de Catapult vonden we wel leuk, maar de Cyclone niet zo. Dit was echt een rammelbak. Piepten van alle kanten en deed behoorlijk zeer. Daarna liepen we weer terug naar ‘Mind Eraser’ en nu stond er helemaal geen rij. Mind Eraser is een hangende achtbaan van het merk Vekoma. Deze staan erom bekend dat ze nogal behoorlijk op en neer schudden., volgens Martijn. Ofwel: niet leuk. Ach ja, we probeerden deze achtbaan toch, zodat we in ieder geval alle achtbanen gehad hadden. Martijn had gelijk. Deze baan is niet leuk. Tijdens de rit riepen we beide vaak ‘auw auw auw’.
Na deze pijnlijke rit was het bijna 6 uur en het park was open tot 20.00 uur. Maar eigenlijk hadden we het wel gezien. We besloten weer richting het hotel te rijden en onderweg ergens wat te gaan eten. Na een half uurtje rijden kwamen we uit bij ‘Friendlys’. Hier heb ik een heerlijke steak gegeten en Martijn Honey Barbecue Chicken Strips. Na het eten vroeg de serveerster of we ook nog een toetje na lusten. Daar stond Friendlys namelijk om bekend. Ehm, nee dank je. We zaten echt vol. Jammer, dat wel, want zo op de kaart zagen de toetjes er echt lekker uit.
We vervolgden onze weg naar ons hotel in Riverside. Na een goed anderhalf uur rijden kwamen we bij Howard Johnson aan en vrijwel direct gingen we slapen. In eerste instantie wilde ik nog een verslag typen van deze dag, maar mijn ogen wilde echt niet meer. Het was in principe nog “maar” half 11, maar nee. Het lukte echt niet meer. Een wijs besluit achteraf, want we vielen beide echt als een blok in slaap.

Dag 03 – New York

Wederom een goede nacht gehad. Om half 7 werd ik wakker door Martijn. Hij was net naar het toilet geweest. De wekker stond ingesteld op 7 uur. Na nog een paar minuten wegdommelen besloten we maar op te staan. Martijn was te nieuwsgierig of FTI inmiddels al een mailtje gestuurd had. Dit was dus nog niet gebeurd. Wederom ging er een mailtje de deur uit met de vraag of men dit zo snel mogelijk kon regelen, omdat we zo uit gingen checken en dan waarschijnlijk geen internet meer zouden hebben.
Nadat we beide gedoucht hadden en de koffers weer ingepakt hadden, checkten we nog een keer onze mail. Miriam van FTI had terug gemaild dat ze wederom een fax naar National had gestuurd. Afwachten dus.
Om kwart over 8 liepen we naar de lift en checkten we uit. De koffers konden we zolang bij het hotel in bewaring laten. We liepen naar de metro en we wilden eerst naar Brooklyn Bridge. Ik zag dat we twee maal over moesten stappen. Bij de eerste overstapplaats zaten we rechtonder Chinatown en Little Italy. We besloten deze twee wijken eerst te gaan bekijken. We liepen Mulberry Street in maar dit zag er nog verlaten uit. Het leek erop of ze een dag ervoor een soort van braderie hadden gehad. Nog een stukje verderop werd het wat drukker. Het leven in Chinatown kwam op gang. Veel groenten, vis en kruiden werden op straat verkocht. Iets verderop liepen we Canal Street in. Hier zagen we een MacDonalds en we besloten om een Mac-ontbijt te nuttigen. Dit zag er enorm lekker uit. Twee pannenkoekjes, een klein hamburgertje, aardappelkoekje en een rond broodje. Samen met de koffie smaakten dit prima.
Bij Canal Street stapten we de metro weer in. Na een overstap kwamen we uiteindelijk aan in Brooklyn. Vanuit hier zijn we de Brooklyn Bridge opgelopen. Het was enorm warm, dus leek het ons een behoorlijke klus, maar met zo af en toe een keer rusten voor een fotostop, is het prima te doen. Een leuke brug met mooi uitzicht. In de verte zagen we het Vrijheidsbeeld. Wat leek ze klein zeg. Na een goed half uurtje kwamen we aan de andere kant van de burg. Na een liter water en uitrusten in de schaduw ging onze tocht met de metro weer verder. Ditmaal naar Wallstreet. Hier kon je bij de Exchange naar de beurs kijken. Maar helaas, de beurs was gesloten. Of dit nu was vanwege veiligheidsredenen (zoals in ons boekje stond) of omdat het Memorial Day was, weten we niet. Martijn besloot om FTI te bellen. We wilden gewoon zeker weten waar we nu aan toe waren. Helaas kreeg hij Miriam niet aan de lijn, waardoor hij over moest schakelen op Duits. Erg apart om te horen, als je al een paar dagen Engels gewend bent. Het vrouwtje van FTI zou er achteraan gaan en ons terugbellen.
Onze reis ging weer voort en kwamen aan bij Staten Island Ferry. Vanuit hier mocht je gratis met de ferry naar Staten Island en kwam je zo heel dichtbij het Vrijheidsbeeld. En dat klopte, wat was ze mooi! Na een goed 20 minuutjes varen kwamen we aan op Staten Island. Op zich zullen hier best ook wel leuke dingen te doen zijn, maar wij besloten om weer meteen terug te gaan met de ferry naar Manhattan. Toen we nog maar net onderweg waren, sprak een vrouwtje ons aan. Bleek ze bij ons in het vliegtuig gezeten te hebben, een paar rijen achter ons en gister had ze ons toevallig ook al gezien op een bankje in Central Park en toevallig kwam ze ons vandaag weer terug op de Ferry. “How weird is that?”
Wederom kwamen we langs het Vrijheidsbeeld, maar dit keer niet zo super dichtbij. Toen werd Martijn gebeld door FTI. De boeking was rond. Ze hadden de vouchers gemaild. Ons plan was om bij het ophalen van de koffers even in de lobby de mail te checken op onze laptop en dan deze te downloaden, aangezien we geen printertje hadden. Na de Ferry stond er eigenlijk nog maar één ding op ons programma: Ground Zero. We namen weer de metro en één halte stapten we uit. We liepen richting Ground Zero. Je kon al raden waar de torens gestaan hadden. Veel hoge gebouwen, maar in de verte zag je gewoon een opening in de lucht. Uiteindelijk kwamen we aan bij Ground Zero. Wat een raar gevoel gaat er dan door je lijf. Daar hebben ze gestaan, the Twin Towers. Ze zijn inmiddels weer begonnen met bouwen van een nieuw project. We liepen langs het hek richting de World Financial Center. Hier hingen ook borden met “The Heroes van September 11th”. Dit waren echt veel namen. Heel veel namen! Ook ik, als niet-Amerikaan, kreeg een brok in mijn keel. Het is bijna 5 jaar geleden en toch doet het nog iets met je. We liepen een voetgangersbrug gebouw 1 binnen van het WFC. Via gebouw nummero 2 en Winter Garden kwamen we weer buiten bij de andere voetgangersbrug. Zo liepen we aan de andere kant van Ground Zero. En na een kwartiertje rusten bij WTC Path, liepen we weer naar de metro. Het was kwart over 3, dus nog genoeg tijd om naar het hotel te gaan. Tenminste, dat dachten we. Eerder op de dag was er blijkbaar iets gebeurd met de metro, waardoor er verschillende metro’s niet reden, of ergens niet stopten. Met geduld en een paar keer overstappen, kwamen we om half 5 aan bij ons hotel. Nadat onze koffers gehaald waren, checkte Martijn buiten even of er internet was. Maar helaas. Dit wilde niet lukken. We besloten om toch maar naar National te gaan. Boeking was rond, dus zou National dat tenslotte ook moeten zien. Dit bleek ook nog niet helemaal soepeltjes te gaan. Het was inderdaad omgeboekt, maar blijkbaar door een vergissing dacht de meneer van National dat ik nog onder de 25 was, waardoor we dus extra zouden moeten bijbetalen. Op zich raar dat hij dit zei, aangezien hij net mijn rijbewijs had ingevoerd. Hij wilde deze vergissing ongedaan maken, maar dit lukte niet. Of we dan toch maar naar JFK wilden gaan, want hij kon het hier niet oplossen. Ehm, dat dacht ik niet jongeman! Hij ging bellen met het hoofdkantoor (gok ik) en na ‘geduldig’ wachten zei hij dat het geregeld was. Goed, nu de auto nog. Wederom mochten we weer even wachten. Na een kwartiertje kwam een ander mannetje van National aanrijden in een goud-kleurige GMC Envoy. Ik vind hem echt geweldig! Goed, alles geinstalleerd (Tom Tom) en de reis kon beginnen.. Dachten we.. De Tom Tom had blijkbaar niet zoveel satellieten vanwege alle hoge gebouwen. We pakten de laptop erbij met Streets & Trips en keken hoe we ongeveer moesten rijden. Goed, drie keer links, dan rechts en dan de rijksweg op naar het Noorden. Toen de Triboro Bridge overgestoken, toll betaald en weer verder naar het Noorden via de snelweg. Het verbaasde ons hoe we hier doorheen gekomen waren. Geen file, meteen de weg goed gereden en vooral (heel belangrijk) geen ruzie! Bedoel, man rijdt, vrouw leest de kaart. Moet ik nog meer zeggen?? Na ongeveer drie kwartier rijden kwamen we bij de grensovergang tussen twee staten. We reden Connecticut binnen en zagen dat de Visitor Centre een goed 5 mile rijden was. Alleen reden we ze wel Stamford voorbij. Ach, dachten we, met zo’n bonnenboekje zien we zo wel waar we gaan overnachten. Maar dit bleek een misser. Bij het Visitor Centre waren alle boekjes op. Jammer maar helaas, dan maar een hotel zonder een coupon zoeken. We keken wat Tom Tom te bieden had aan ‘Nuttige plaatsen – hotels/motels’. Een Howard Johnson. Goed, deze keten staat er om bekend dat ze prima in orde zijn. Niet super goedkoop, maar wel erg goed. Na een kwartiertje rijden, weer terug naar het Zuiden, kwamen we bij Howard Johnson in Riverside aan. Onze eerste keer zonder reservering. Er waren nog kamers beschikbaar en een kamer met een Kingsize Bed zou 109 dollar per kamer kosten. Dat vonden we een beetje te duur. Meteen begon de man van het hotel te praten over een korting. 99 dollar was z’n aanbod. Dit vonden we eigenlijk nog wel wat veel. Beetje zielig en niet tevreden kijken zei hij: oke, 89 dollar final offer. Voor een Howard Johnson vonden we dit wel goed. Gratis internet en gratis ontbijt. Prima. Toch wilden we eerst nog even de kamer bekijken, want je weet maar nooit he. Maar zoals verwacht: de kamer zag er prima uit. Na een rondje zappen op de TV, zit ik nu dus dit verslag te typen. Morgen weer redelijk vroeg op. Six Flags New England is ongeveer een uur en drie kwartier rijden.

Dag 02 – New York

De nacht waren we enorm goed doorgekomen. Twee keer wakker geweest, maar we vielen daarna eigenlijk weer meteen in slaap. Om 07.45 uur ging de wekker. Na een snelle douche bekeek ik de route welke we wilden gaan doen. Martijn stuurde FTI voor de zekerheid nog maar een mailtje. Omdat we nog bij even langs Alamo/National moesten om te checken, hadden we rustig de tijd om relaxt te kunnen ontbijten. Alamo/National zou namelijk pas om 9 uur open gaan. We ontbeten hier om de hoek en namen beide een bagel met honingroomkaas met pecannootjes. Dit smaakte erg goed. Iets over negen stonden we bij Alamo/National en we informeerden of onze wijziging doorgekomen was. Dit bleek niet het geval. Op onze hotelkamer checkten we onze email en FTI had al gereageerd op het eerdere mailtje van ons. Daar stond in dat het hoofdkantoor niet open was in het weekend, waardoor ze het niet kon checken. Morgenochtend 9 uur zou ze er weer meteen achteraan gaan. Aangezien het voor ons dan 3 uur ’s nachts is, zou dit prima zijn. Als we dus morgenochtend even onze mail checken, zou dit geregeld moeten zijn. Zo niet, wordt het dus nog een ritje naar JFK rond 17.00 uur.
Rond een uur of 10 liepen we richting het metrostation hier om de hoek, 33rd Street. We stapten uit bij 5th Ave en liepen zo Central Park in. Dit was wel een leuke ervaring. Midden in het groen met wolkenkrabbers er omheen. Via de Zoo (waar we overigens niet doorheen gelopen zijn) kwamen we uit bij Sheep Meadow, een groot grasveldje. Na een relaxte stop van een kwartiertje zijn we weer terug gelopen naar Central Park South, om zo via de 5th Ave uit te komen bij Trump Tower. Hier hebben we binnenin ons eerste cappuccino van Starbucks gedronken. Dat voelde goed! Nu maar hopen dat er binnenkort toch echt een vestiging in Nederland geopend wordt. Op weg naar St Patricks Cathadral kwamen we een Disney Store tegen. Uiteraard zijn we hier ook even naar binnen geweest. Disney blijft toch echt iets leuks hebben. Wel apart om in New York naar een Disneywinkel te gaan. Bedoel, Disneyland en Disneyworld liggen toch niet echt in de buurt.
Na de disneywinkel liepen we verder zuidwaards. Na 5 minuten lopen kwamen we bij St Patricks Cathedral. We liepen naar binnen en zagen dat er een dienst bezig was. Niet te hard praten dus. Verder hebben we niet zo veel met kerken, dus liepen we weer naar buiten. Tegenover de Cathedral was het Rockefeller Center. Hier liepen we de NBC Studios binnen en informeerden wat een tour kosten. Dit was 18.50, maar met onze coupon, welke we van ons hotel meegenomen hadden, zou dit nog maar 16 dollar kosten. Iets duurder als in California dus, maar we besloten dit wel te doen. We hoefden maar 5 minuten te wachten en toen werden we begeleid door een dame. Samen met nog een man of 20 bekeken we eerst de geschiedenis van NBC en daarna kregen we de rondleiding. We bezochten de wat kleinere studios waar het nieuws en Saterday Night Live werd uitgezonden. Meer hield deze tour niet in. Leuk om gezien te hebben, maar verder niet speciaal.
We liepen verder over de 5th ave en kwamen uit bij 42nd Street. Daar gingen we naar links en liepen zo langs het Grand Central Station. Ook had je vanuit hier een leuk uitzicht op het Chrysler Building. In het Grand Central Station namen we de metro weer naar de 33rd Street. Vanuit hier was het nog een minuut of 5 lopen naar de Empire State Building. Daar aangekomen vroeg men of we de Comboticket (Skyride en bezoek aan het gebouw gecombineerd) wilden, of de normale entree (alleen een bezoek dus). Met de normale ticket zou de wachtrij ongeveer 2 uur zijn. Met een comboticket een minuut of 20. We besloten voor de combo te gaan. De skyride (simulator) vond ik persoonlijk wel leuk. Alvast een voorproefje voor de aankomende pretparken. Na de skyride hebben we 5 minuten in de rij gewacht en toen mochten we met de lift mee. Deze gaan behoorlijk snel. Ze tellen per 10 verdiepingen in de tijd dat onze liften in Nederland één verdieping telt. Bij de 80ste verdieping stapten we uit. Daar moesten we weer in de rij staan voor een foto en voor eventueel een audioapparaat te huren om zo precies te weten naar welke gebouw je kijkt. Deze rij duurde in principe een minuut of 20. Toen mochten we weer met de lift mee. Naar de 87ste verdieping. Daar mochten we eindelijk naar buiten. Het was wel behoorlijk druk, maar na steeds even wachten konden we aan elke kant een plekje vinden om even te kijken en foto’s te nemen. Na een goed half uurtje besloten we weer naar beneden te gaan. Voordat het donker zou zijn, zouden we nog ongeveer een uur moeten wachten. Dat vonden we te lang. We besloten om weer terug te lopen naar het hotel en daar het verslag bij te werken. Ondertussen dat ik dit typ hebben we ook nog de film ‘Miss Congeniality’ gezien en net ook nog een stuk van ‘Catwoman’. De wekker staat voor morgen weer lekker vroeg, dus gaan we zo onze tweede nacht beleven in New York.