Dag 15 – Cedar Point

Vandaag stond de wekker vroeg, maar liefst om half 7 rinkelde de wekker van mijn telefoon. Omdat het een zaterdag was, kon het best nog wel eens druk worden in Cedar Point. Daarom wilden we er vroeg zijn. Om 8 uur zaten we, zo goed als wakker, in de auto richting Cedar Point. Martijn had voor het eerst deze vakantie een keer slecht geslapen. Waarschijnlijk kwam dit door de hitte. De airco had ’s avonds wel aangestaan, maar omdat het te veel lawaai maakte hadden we hem ’s nachts uitgezet. Hierdoor had Martijn het ’s nachts ontzettend warm gekregen. Ik had overigens prima geslapen.
Tom Tom gaf aan dat het twee uur rijden is, maar al snel merken we dat hij nog steeds niet bekomen was van gisteren. De aankomsttijd verkortte zich steeds sneller en uiteindelijk stonden we om tien over half tien op de parkeerplaats van Cedar Point. Het park zou eigenlijk om 10 uur open gaan, maar doordat de gasten welke in de Cedar Point Resorts verblijven al anderhalf uur eerder naar binnen mochten, draaide alle attracties al. Toen we naar de ingang liepen, zagen we dat wij ook gewoon naar binnen mochten. Via Guest Relations lieten we ons seizoenspasje zien en mochten we naar binnen zonder in de rij aan te sluiten.
We liepen als eerste naar de Millenium Force. Deze baan, samen met Top Thrill Dragster, waren de twee attracties waar we speciaal voor naar Cedar Point zijn gekomen. Officieel was door deze twee achtbanen ons gehele vakantie om gepland. Millenium Force is de hoogste en daarmee ook de enigste Gigacoaster op de wereld. Alle andere van dit soort heten daarom ook hypercoasters. En bij de Top Thrill Dragster wordt je afgeschoten en bereik je in vier seconden de 120 mijl per uur (ofwel rond de 185 kilometer per uur). Met deze snelheid ga je 128 meter recht omhoog, klein heuveltje over en weer recht naar beneden.
Eenmaal bij de Millenium Force aangekomen, moesten we onze rugzak opbergen in een kluisje. Tassen en dergelijke mochten niet mee in de rij, omdat je namelijk ergens anders uit het treintje stapt, dan dat je ingestapt bent. Omdat we een redelijk grote rugzak hebben, namen we een grote kluis. Helaas was deze een dollar duurder als de kleinere. Ach ja, hadden we maar geen grote rugzak mee moeten nemen he. Eenmaal in de rij zagen we dat deze toch wel een behoorlijke lang was, maar omdat ze maar liefst vier treintjes hadden draaien, waren we in twintig minuten in het stationnetje. We konden in principe instappen, maar we besloten het meteen goed te doen en sloten aan in de rij voor frontseat. Dit was een vertraging van nog eens 25 minuten wachten, maar dat was het wel waard. Wat een rit, wat een soepelheid en wat een snelheid. Hier kan echt niets tegenop. Deze baan was echt zo super geweldig. Vooral de drop is hoog en snel. Je voelde de drop ook echt. Ook de rest van de baan was super. Tot het laatst toe bleef hij zijn snelheid houden en daarna stopte hij rustig en subtiel. Diepe buiging voor Cedar Point! We vroegen aan het mannetje welke bij de kluisjes stond of er nog meer attracties zijn waarbij de rugzak perse in een kluisje moest. Dit bleek alleen te moeten bij de Millenium Force en Top Thrill Dragster. We besloten dus om meteen de Top Thrill Dragster hierna te doen. Onderweg kocht Martijn een Coaster Classic Burger en ik een Cheeseburger als lunch. Bleek dat de Coaster Classic Burger en de Cheeseburger eigenlijk precies hetzelfde waren, alleen had de Classic Burger één plakje kaas extra en wat saus. Maar het was wel een dollar duurder.
Daarna liepen we snel naar de Top Thrill Dragster. Ook hier stond een enorme rij, maar hier hadden ze maar liefst vijf treintjes draaien. Uiteindelijk hebben we 55 minuten gewacht toen we in het treintje stapten. We reden naar voren, klaar voor lancering. Je zag de gele lampjes branden en binnen enkele seconde kwamen de groene lichtjes. Wat een snelheid en wederom is ook deze baan super soepel. Binnen dertig seconden stonden we weer in het stationnetje. Super baan, maar wel kort.
We besloten om onze rugzak weer op te halen en daarna op zoek te gaan naar een hotel even buiten Sandusky. Omdat het park toch tot 23.00 uur open was en het nog maar half 2 was, vonden we dat we best een uurtje tussendoor konden missen. Zo hoefden we niet perse rond 20.00 uur weg om nog een hotel te gaan zoeken.
Voordat we weer terug waren bij de kluisjes hadden we een behoorlijk eind gelopen. Het park bleek groter te zijn dan dat je kon voorstellen als je het plattegrondje zag. We liepen er maar liefst 20 minuten op. Voordat we bij onze auto waren was het half 3 en daarna reden we in een kwartier naar een Comfort Hotel in Huron. Er waren nog kamers beschikbaar. Voor 99 dollar mochten we er een nachtje slapen, maar we hadden een bonnetje voor 38 dollar! Nadat we ons bonnetje hadden laten zien, vertelde de meneer achter de balie dat het bonnetje verlopen was. We keken nog eens goed en inderdaad, het bonnetje was op 31 mei verlopen. Omdat de man achter de balie dat zo sneu voor ons vond, maakte hij er 89 dollar van. Ik keek Martijn aan en knikte dat het prima was. Zo hoefden we niet op zoek naar een ander hotel en we hadden de afgelopen nachten erg goedkoop kunnen slapen. Onze eerste nacht zonder reservering was tenslotte ook 89 dollar en voor een Comfort Inn vonden we dit een prima prijs. Ik gaf mijn credit card en hij keek nog eens goed. Hij vroeg waar we vandaan kwamen en nadat we zeiden dat we uit Holland kwamen, begon hij te glimlachen. Hij was ervan overtuigd dat zijn vader ook uit Nederland kwam. Zijn vader was geadopteerd door Duiters waardoor hijzelf Knoper heette, maar zijn vaders echte achternaam was Van Order. We knikten beide dat dit best wel eens een Nederlandse naam zou kunnen zijn en dat vond de man zo leuk dat hij ons een prijs gaf van 79 dollar. We danken hem hier hartelijk voor en we checkten in. Nadat we de koffers in de kamer gedropt hadden, reden we weer naar Cedar Point. Toen we het park weer inliepen zagen we dat we precies 55 minuten weggeweest waren.
We liepen als eerste naar Raptor, een hangende achtbaan. Hier maakten ze gebruik van ‘maar’ drie treintjes en daarom stonden we hier net geen uur in de rij. De rit was erg leuk en soepel. Toen we uit de achtbaan kwamen, zagen we dat het al half vier geweest was en we beseften dat we nog maar drie attracties gedaan hadden. We bekeken de plattegrond en hadden als doel nog zes attracties te doen. Omdat het park toch tot 23.00 uur open is, dachten we dit wel te kunnen halen. De attracties welke niet op onze planning stonden, leken ons niet zo veel aan, of waren echt kiddiecoasters.
We liepen naar Disaster Transport. We wisten niet precies wat dit voor attractie was, omdat de attractie in een donkere hal bevond. Martijn vermoedde een soort bobsleebaan, aangezien de buizen aan de buitenkant het een en ander deed vermoeden. In de wachtrij werd gebruik gemaakt van neonverlichting. Hierdoor ontstond een leuk effect. Alleen na lang staren, kreeg ik er wel wat hoofdpijn van. Toen we ongeveer een kwartier in de wachtrij stonden sprak de vrouw voor ons ons aan. Ze wilden weten waar we vandaan kwamen, aangezien ze onze taal niet herkenden. Toen we vertelden dat we uit Holland kwamen, vertelde ze dat ze gewed had met haar zoontje. Zelf dacht ze aan Zweden en haar zoontje gokte op Duitsland. Helaas, maar Duitsland kwam al in de buurt. Al kletsend kwamen we bij de baan. En inderdaad, het was een bobsleebaan in het donker. Erg leuk gedaan.
Nadat we deze baan gedaan hebben, zeiden we gedag tegen de vrouw met zoontje en we liepen naar Wicked Twister. Ofwel: gekke wokkel. De rij liep vrij snel door en in een kwartiertje zaten we bijna vooraan. Met een vaart werden we afgeschoten naar voren en we gingen een paar keer op en neer. Drie keer naar voren en twee keer naar achteren. We vonden deze attractie zo leuk dat we hem nog een keer deden. Wederom verliep de rij vlotjes en zo zaten we bijna achteraan. Zelf vond ik achteraan leuker, aangezien je dan als hoogste komt in de wokkel achter en draai je dus ook iets meer met je gezicht naar de grond toe.
Na deze wokkel merkten we dat we best wel honger hadden en bekeken we het aanbod aan eettentjes op de plattegrond. We zagen dat Midway Market vrij dicht in de buurt was en hier was het voor 14,95 dollar “zo veel eten als je maar wilt - buffet”. Zelfs het drinken zat erbij. We eten eerst wat pasta en daarna wat vlees. Als laatste eten we ook nog een toetjes, maar dit werd echt proppen. Bijna rollend liepen we het restaurant uit en kwamen tot de conclusie dat het erg lekker was maar dat het niet slim van ons geweest was om zo veel te eten. Dat bleek ook wel, want onderweg naar Magnum XL-200 moest ik noodgedwongen naar de wc. Ik had een behoorlijke buikkramp. Gelukkig verliet het allemaal via de normale weg mijn lichaam en voelde me hierdoor al wat beter. Onderweg nog wat foto’s gemaakt van Top Thrill Dragster. Alleen al kijkend bleef deze baan leuk.
Eenmaal aangekomen bij Magnum XL-200 zagen we dat hier vrijwel geen rij stond. Magnum XL-200 staat bekend als hypercoaster en is dus ook iets kleiner als de Millenium Force. Zeg maar gerust een stuk kleiner. We vonden deze baan dan ook vallen in de categorie ‘aardig’, maar niet speciaal. Het stuk in het donker is wel verrassend leuk, aangezien er een hobbeltje in zat en je daardoor onverwachts een stukje uit je stoeltje getild werd. Achteraf snapten we ook waarom hier vrijwel geen rij stond. Waarom in een hypercoaster stappen, als je een Gigacoaster kunt krijgen?
We liepen weer verder en we sloten aan in de rij van Gemini. Ofja, rij… hier was ook geen rij te bekennen. Gemini was een houten racerbaan. We stapten in de blauwe karretjes, maar we verloren. De baan zelf was erg leuk.
Na deze houten achtbaan gingen we snel verder naar de andere houten achtbaan: Mean Streak. Onderweg kreeg ik alleen weer wat last van m’n buik en ook mijn ogen begonnen te irriteren. Eenmaal aangekomen bij Mean Streak, zagen we dat ook hier bijna geen rij stond. We stapten in en eenmaal boven bij de drop merkten we dat er behoorlijk veel muggen waren. Het was inmiddels donker geworden en daarom kwamen deze beestjes natuurlijk erg op gang. De rit zelf vonden we wel aardig. Erg rammelig, maar wel lekker hard. Maar we moesten wel onze mond dicht houden, want anders aten we zonder pardon nog wat vlees op. Ook de ogen konden we bijna niet open houden. Toen we het treintje weer uitstapten, zag ik dat Martijn een paar reisgenoten had tijdens de rit. Op de achterkant van z’n shirt zaten namelijk allemaal platgedrukte vliegjes.
In principe stond er nog één baan op ons programma, namelijk Mantis: een staande achtbaan. Maar omdat we de Millenium Force ook nog graag zouden doen en we toch op tijd terug wilden zijn in het hotel, sloegen we deze over en liepen we meteen naar Millenium Force. Onderweg zagen we geen treintjes meer rijden en dachten we dat deze dicht was. Eenmaal aangekomen zagen we een leeg treintje rijden en vertelde iemand ons dat de attractie gesloten was omdat er een storing was. Bij de ingang van de rij stonden al wel veel mensen hoopvol te wachten. Uiteraard gingen we ook hier in de buurt zitten en genoten we van de mensen die langs kwamen. Na een goed kwartier wachten ging de Millenium Force weer open en sloten we aan in de rij. Het was inmiddels 10 uur en op het scherm iets verderop begon er een show. Nadat we gekeken hadden op de plattegrond, zagen we dat deze show ‘Hot Summer Lights’ heette. We stonden precies aan de achterkant van het scherm en konden ook zo meegenieten van de show. Op een gegeven moment werd er ook wat vuurwerk afgeschoten, maar dit haalden met lange na ‘Wishes’ van Disneyworld (Orlando) niet. Al met al zag het er aardig uit. Het was in ieder geval goed vermaak in de wachtrij. Na ongeveer een twintig minuten wachten sloten we aan bij het één na laatste poortje.
Ook achteraan en in het donker was de rit top. Alleen jammer van de vliegjes onderweg, alhoewel we door de snelheid er minder last van hadden als bij Mean Streak.
Na deze baan was het uiteindelijk toch tien voor elf en dus liepen we langzaam aan naar de uitgang. We pikten nog een ritje met de Skyride mee, aangezien deze eindigde bij de uitgang. Scheelde weer ietsjes lopen. Omdat we ’s middags even weggeweest waren, stond onze auto bijna achteraan. Dit was een goed 5 minuten lopen en er vormden zich een file van auto’s. We zagen aan de zijkant ook een uitgang en zo ontweken we deze file. Binnen een kwartier waren we bij het hotel en vielen vrijwel meteen als een blok in slaap.

Dag 14 – Paramount Kings Island

Om half 8 ging de wekker en na een paar keer snoozen, zaten we om half 9 aan het ontbijt. Wederom keken we onze ogen uit. Je kon zelfs je eigen wafels maken. Na een paar bagels, een wafel en voor mij een eitje en voor Martijn yoghurt, liepen we na twintig minuten weer naar de kamer. We pakten onze koffers in en liepen naar de auto. We keken elkaar aan en kwamen tot de conclusie dat deze Comfort Inn een prima hotel was. We hebben heerlijk geslapen en heerlijk ontbeten. Dus mocht ooit nog iemand een hotel zoeken in omgeving Columbus, dan kunnen we deze Comfort Inn van harte aanbevelen!
We stelden onze Tom Tom in op Paramount en we zagen dat het anderhalf uur rijden was. Uiteindelijk hebben we er, door het vlotte verkeer, een uur en een kwartier erop gereden. Toen we in de rij stonden bij de kassa vroeg een mevrouw welke voor ons stond of we misschien haar beker van de Mac Donalds wilden hebben, hier zat maar liefst een korting van 7 dollar op en zij bleek hem achteraf niet nodig te hebben. Uiteraard wilden we deze wel hebben en bedankte haar hiervoor. Toen we naar de prijzen keken, viel het ons op dat de gewone entree 49,99 kosten en de ‘Pay once, visit twice’ ook. Omdat bij deze ‘Pay once, visit twice’ de regel was dat je niet de dag na je bezoek terug hoefde te komen, maar wel als dezelfde persoon (ofwel, je mag je kaartje voor je tweede bezoek niet aan iemand anders geven) werd er dus een apart pasje met foto gemaakt. En hiervoor stond dus een enorme wachtrij te wachten. We wilden daarom dan ook een gewoon kaartje. Alleen de mevrouw achter de kassa wilde maar niet snappen dat we toch het een gewoon kaartje wilden hebben. “Maar dan mag u een keer gratis terugkomen meneer”. “Ja mevrouw, dat snappen we. Maar we komen uit Nederland. De kans is niet groot dat we dit seizoen nog terug komen hier”. Toch moest ze hier nog even over nadenken, maar uiteindelijk gaf ze ons twee normale tickets, maar wel met ieder 7 dollar korting! Ja mevrouw, we zijn echte Hollanders!
Eenmaal binnen zagen we dat de aankleding vrijwel gelijk was aan Paramount Kings Dominion. Dezelfde plas water met fontijnen en de Eifeltoren als uitkijktoren. Maar verder was het park wel heel verschillend. Als eerste liepen we naar Face/Off. Een boomerangbaan, alleen nu met hangende stoeltjes en ook nog eens aan twee kanten instapmogelijkheden. Ofwel, kun je kiezen voor eerst vooruit en dan achteruit of voor eerst achteruit en dan vooruit. Wij gingen frontseat zitten, dus gingen eerst vooruit en daarna achteruit. Ik moet zeggen dat deze behoorlijk soepel ging.
Daarna liepen we naar Top Gun, een hangende baan met karretjes. De weg er naar toe deed ons vermoedden dat het een speciaal iets was. Ook het stationnetje was mooi aangekleed en er zouden gebruik gemaakt worden van rookeffecten. De rit was inderdaad erg leuk, behoorlijk soepel en subtiel in de bochten, alleen we misten de rook en hij was enorm kort. Na een paar bochten reden we het stationnetje alweer in. Hier hadden we echt onze vraagtekens bij: is dit nu echt alles? Toen we terug liepen naar de uitgang konden we onderweg de rij in voor ‘The Son of Beast’. Dit was één van de achtbanen waarom we deze reis maakten. Deze houten achtbaan heeft namelijk als enige in de wereld een looping! De rij verliep vlotjes. We hadden op een forum gelezen dat als je deze rit wilden overleven in een karretje moest gaan zitten zonder wieltjes aan je kont, want anders werd je zo het karretje uitgetrild. Het treintje bevatte een stuk of 8 karretjes waarvan elk karretje opgedeeld was in drie rijen. Zo zagen we dat de middelste rij van het karretje geen wieltjes hadden aan de onderkant, alleen aan de voorkant en achterkant van het karretje. We gingen dus zitten een plek na frontseat. Wel in het eerste karretje dus. En de rit was fantastisch! Wat een snelheid, wat een subtiele bochten, wat een baan. Hartstikke soepel. Helemaal top! We besloten dan ook om meteen frontseat uit te proberen. Wederom verliep de rij vlotjes en we konden na een minuut of tien plaats nemen vooraan het treintje. Dit keer was de rit niet zo leuk. Het was inderdaad waar wat men zei. Je trilde bijna echt het stoeltje uit, niet echt leuk. Bij deze dus echt een tip: ga in het middelste stuk van het karretje zitten!
Hierna liepen we naar Adventure Express, een mijnkarretje. Ik vond hem wel leuk, maar niet subtiel in de bochten. Verder niet echt speciaal. Toen liepen we door naar Racer. Vrijwel dezelfde constructie als in Kings Dominion, dus besloten we hem meteen achteruit te doen, aangezien we de rit op deze manier toch als leukst hebben ervaren. Toen we in het stationnetje kwamen zagen we pas dat de treintjes niet tegelijkertijd wegreden. Hier snapten we niets van, dat is toch het hele idee achter Racer? Ook de rit achteruit was dit keer niet zo leuk. De heuveltjes en bochten waren niet zo subtiel als in Kings Dominion. Dit vond ik echt erg jammer, aangezien de rit in Kings Dominion erg hoog staat in mijn top 10.
Toen was Vortex aan de beurt. Een niet super speciaal baantje, maar hij was wel soepel. Eigenlijk een gewoon normaal achtbaantje.
We liepen in de richting van The Beast. De vader van ‘The Son of Beast’. Deze houten achtbaan staat op nummer één van menig houten achtbaan liefhebber en ook deze houten achtbaan heeft iets speciaals. Het is namelijk de langste houten achtbaan van de wereld. We gingen ook hier meteen in het middelste deel van het karretje zitten en inderdaad, deze baan is super leuk en lang! Het eerste stuk lijkt wat saai, omdat het door de bossen gaat en het lijkt alsof je steeds rechtdoor gaat met af en toe een flauwe bocht, maar het tweede gedeelte is zo enorm leuk en snel. Toen we omlaag gingen bij deze tweede drop dacht ik: als we nu een bocht maken, vliegen we uit de bocht!” Maar dat gebeurde niet. Zelfs deze bocht welke super snel gaat ging soepel en subtiel. Wat een super coaster! Samen met The Son of Beast en Ghostrider van Knott’s Berry Farm in California staat deze coaster in de top 3 van mijn houten achtbanen lijstje. Alleen op welke plek hij staat, weet ik niet. Ze zijn alle drie zo top. Waarschijnlijk delen ze alle drie gewoon de eerste plek!
Na deze geweldige baan liepen we naar de attractie ernaast: Tomb Raider: The Ride. Martijn dacht in eerste instantie dat deze attractie hetzelfde was als in Kings Dominion, namelijk een attractie welke je ook op de kermis hebt staan. Een bank welke over de kop gaat en zo steeds rondjes draait. Maar omdat er bij deze Tomb Raider ‘The Ride’ bij stond en het ook in een hal was, dachten we dat het misschien iets van een achtbaan of karretjes waren. Na een half uur wachten kregen we het antwoord. Mis gedacht! Gewoon een kermisattractie in het donker. Nu moet ik wel zeggen dat de aankleding echt super was. In de wachtrij was deze al erg mooi. Maar de attractie zelf vonden we niet leuk. We werden er een beetje misselijk van.
Inmiddels was het half 6 en hadden we eigenlijk alle attracties gedaan welke op onze planning stonden. Omdat we wederom een rit van drie uur voor de boeg hadden, wilden we rond 19.00 uur richting Mansfield rijden. We liepen dus langzaam aan richting de uitgang. Onderweg kochten we Dippin’ Dots en genoten hier heerlijk van in de schaduw. Het was nog steeds warm en besloten om ook de Wild Thornberry’s River Adventure ook nog mee te pikken. De rij van deze boomstammenbaan duurde helaas iets langer dat we gepland hadden, maar de rit was wel oké. We liepen weer verder richting de uitgang en we namen ook nog een kijkje vanuit de Eifeltoren en maakten hier een paar foto’s. Uiteindelijk was het kwart over 7 voordat we bij de auto waren en wegreden. De Tom Tom hadden we ingesteld op een Travelodge hotel. Volgens Streets and Trips twee uur en vijf minuten rijden, maar volgens onze Tom Tom zouden we er maar liefst drie uur en een kwartier op rijden. Omdat Streets and Trips niet altijd nauwkeurig was, hielden we de tijd van Tom Tom aan. Op zich niet zo leuk, aangezien ik thuis telkens de reistijd van Streets and Trips had ingecalculeerd. Nu zouden we dus gewoon een uur later als gepland aankomen. Half 11 stond er als eindbestemmingstijd. Onderweg vertelde onze Eva van de Tom Tom dat we ergens af moesten slaan, maar dit kon helemaal niet! Toen we deze melding dus negeerden en Tom Tom op nieuwe de route berekende, was de eindbestemmingstijd plots 22.15 uur. Tot nog twee keer toe gaf Tom Tom een verwijzing dat we er ergens afmoesten waar dit niet kon. Uiteindelijk stonden we om 21.50 uur op de parkeerplaats van het Travelodge Hotel in Mansfield. Ook deze mevrouw achter de balie nam het bonnetje meteen aan. Nadat we onze spullen uit de auto hadden gehaald en deze naar onze kamer hadden gebracht, keken we nog even wat tv en checkten we de mail. Hierna gingen we snel slapen, want morgen was het weer vroeg dag.

Dag 13 – Kennywood

De wekker ging om kwart voor 8, maar uiteindelijk stonden we om kwart over 8 pas op. Na een uitgebreide douche liepen we naar het ontbijt. Dit keer grepen we niet mis op ons ‘Super 8 ontbijt’, want we hadden namelijk gezien dat het ontbijt hier tot 11 uur was. Het ontbijt was niets meer als een broodje welke je kon roosteren en hier kon je dan jam op smeren. Ook lagen er PopTarts. Dit waren een soort ochtendrepen. We namen er twee mee voor onderweg.
Nadat we de koffers in de auto hadden gelegd en waren uitgecheckt, reden we naar Kennywood. Volgens Tom Tom was dit drie uur en een kwartier rijden. Tijdens de rit reden we van Maryland naar Pennsylvania. Dit was enorm te merken, want we reden weer tussen de mooie bergen van Pennsylvania. Uiteindelijk na drie en een half uur rijden kwamen we aan bij Kennywood. We parkeerden de auto op het tweede level, wat betekende dat het gratis was. We bleven uiteindelijk toch Hollanders.
Bij de kassa betaalden we de entree van 28,95 dollar en liepen het park in. Omdat dit een niet zo’n heel groot park is en ook niet al te duur was onze planning om maar tot 17.00 uur te blijven. Er stonden drie houten achtbanen en een hypercoaster op onze planning. Uiteraard wilden we ook de andere attracties bekijken. Als eerste stapten we in de bootjes van Garfield’s Nightmare. Met een 3D-brilletje vaarden je door de strip van Garfield. Erg leuk gedaan, maar men was wel toe aan nieuwe 3D-brilletjes. Met deze zag je enorm dubbel.
Daarna liepen we door naar de houten achtbaan: Jack Rabbit. Ik vond hem erg leuk. Niet super speciaal, maar wel leuk. Toen liepen we naar de tweede houten achtbaan: Racer. Zoals de naam al deed vermoeden, twee treintjes welke tegen elkaar streden wie er als eerste weer in het stationnetje was. De baan zelf is leuk. Wederom niet spreciaal, maar wel leuk. Alleen hij is oneerlijk. Omdat de baan twee keer een bocht naar rechts heeft en maar één keer een bocht naar links, heeft het ene treintje een uiteindelijk kortere baan. Inmiddels hadden we honger gekregen dus liepen we naar een eetkraampje. We bestelden ieder een hotdog, frietjes en een middel Sierra-Mist. De jongen achter de balie was blijkbaar een vakantiekracht. Er zat werkelijk geen tempo in. Hij had de frietjes in een bakje gedaan en voor onze neus gezet. Toen ging hij het drinken pakken. Het duurde even voordat hij door had dat het bekertje wat onder het apparaat stond al vol was. Toen hij ook ons drinken voor onze neus zette, staarde hij ons aan van: “Zo, dit is het, toch?” Martijn vroeg waar onze hotdogs bleven en de jongen achter de balie zei dat de hotdogs nog niet klaar waren en het nog minstens tien minuten zou duren. Pardon? En dat had hij niet even eerder aan ons kunnen doorgeven? Martijn merkte op tegen de jongen dat het dan niet beter was geweest om de frietjes nog niet voor onze neus neer te zetten. De jongen mompelde iets onverstaanbaars en uiteindelijk duurde het 7 minuten toen de jongen de hotdog voor onze neus neer zette. Natuurlijk waren inmiddels de frietjes koud geworden. Martijn vroeg aan de jongen of hij nieuwe frietjes voor ons wilde pakken. “Ehm, dat kan niet”. “Hoezo kan dat niet, tuurlijk wel.” Hij ging het vragen aan een meerdere en zij zei vriendelijk dat hij dat best mocht doen. De jongen schepte opnieuw frietjes in de bakjes en zo kregen we weer half warme frietjes mee. Het smaakte wel lekker, dat dan weer wel.
Na onze lunch liepen we naar Log Jammer, boomstambootjes. Hier werden we redelijk nat in. In ieder geval genoeg voor wat afkoeling. Iets verder op zagen we een picknicktentje, hier heeft Martijn even rustig met z’n schoonzusje gebeld. Ook in Nederland ging het prima en eindelijk was het daar ook weer wat beter weer.
We liepen door en kwamen langs een soort van mijnwagentjes welke de grot in verdwenen. We waren erg benieuwd wat dit voor attractie was en sloten aan in de rij. Binnen vijf minuten waren we aan de beurt en bleek het een spookhuis te zijn. Op zich leuk gedaan, maar we hebben betere spookhuizen gezien. Naast dit spookhuis was de Thunderbolt, onze derde houten achtbaan welke op de planning stond. Deze baan is echt top. Omdat Kennywood een heuvel ligt, kun je vanaf het stationnetje meteen naar beneden en hoef je niet eerst met de kabellift naar boven. Later werd je wel met de kabellift naar boven getild en werd je weer gedropt. Er zitten een paar leuke bochten in en de heuveltjes bevatten veel airtime (ofwel, je komt hoog je stoeltje uit). Na de Thunderbolt liepen we naar onze laatste achtbaan van onze planning, namelijk Phantom’s Revenge. Een baan met een hoge drop. De rij was hier iets langer als we tot nu toe gehad hadden en toen we na drie kwartier wachten te horen kregen dat de baan tijdelijk gesloten werd in verband met het weer, waren we natuurlijk erg teleurgesteld. We waren immers bijna aan de beurt. Het was kwart voor 5 en eigenlijk wilden we om 5 uur richting de auto lopen, omdat de tocht naar Columbus een goed drie uur rijden zou zijn. Toch wilde ik deze baan erg graag doen, maar ik wist niet of in korte tijd de baan weer open ging. Het regende namelijk best hard. Gelukkig stonden we al in het stationnetje waardoor we niet nat werden. Na een goed half uur wachten was het weer opgeklaard en na een testrit mochten we instappen. Of het nu door de regen kwam of niet, maar de baan ging ontzettend hard. Vooral de drop was erg leuk. Nu voelde we de drop tenminste goed. Alleen het laatste stukje is erg lomp. Je komt namelijk hoog je stoeltje uit en daarna knal je met een enorme snelheid weer tegen de rugleuning aan. Niet echt subtiel, maar de baan is wel leuk!
Onderweg naar de parkeerplaats nog een paar foto’s gemaakt en uiteindelijk reden we om kwart over 6 van de parkeerplaatsen af. Omdat we nog geen kortingsbonnetjes hadden van Ohio, stelden we Tom Tom alvast in op Columbus. Dit zou inderdaad ongeveer drie uurtjes rijden zijn. Onderweg zijn we nog even gestopt om te tanken en later toen we in Ohio aankwamen bij een Visitor Center om boekjes te halen. Daar hadden ze maar liefst keuze uit vier bonnenboekjes. Hartstikke prima. Als eerste stelde we Tom Tom in op een Comfort Inn hotel in Obetz. Onderweg kwamen we veel dode herten langs de weg tegen. Ook Ohio was omringt met menig natuurschoon en blijkbaar waren hier ook veel herten aanwezig. Rond kwart voor 10 kwamen we aan bij Comfort Inn Hotel. We vroegen aan de receptioniste of ze een kamer had. Deze had ze en zou 79 dollar kosten. We legden het bonnetje van 49 dollar op de toonbank en deze nam ze meteen aan. Martijn en ik keken elkaar vragend aan: “Normaal 79 dollar? En wij kunnen er nu voor 49 dollar slapen?” We zagen ook dat in de hoek een grote hoek voor het ontbijt gereserveerd was. Tot 10 uur zou deze geserveerd worden. Prima tijd. Toen we onze kamer in liepen keken we onze ogen uit: een mega kamer! Eigen koelkastje, grote badkamer, alles mooi schoon. We voelden ons haast schuldig dat we hier met een bonnetje van 49 dollar mochten slapen.
Omdat we honger hadden liepen we naar buiten om te kijken wat Obetz te bieden had. Toen we bij in de lobby van het hotel waren, zagen we een flyer van Paramount Kings Island en onderaan de flyer zat een kortingsbon voor 5 dollar korting. Was dat even mooi meegenomen. Toen we eenmaal buiten waren zagen we dat Arby’s onze buren was en tegenover het hotel zat een Wendy’s en een Mac Donalds. Eerst liepen we naar Arby’s, maar deze was dicht. Omdat we niet te voet naar de overkant konden, liepen we weer terug naar het hotel om de auto te pakken en reden als eerste naar de Mac. Ik had wel zin in een Big Mac! De Mac Donalds was tot 23.00 uur open, dus dat kwam prima uit.
Nadat we ons avondeten op hadden, reden we weer terug naar ons hotel. We checkten snel even de mail en gingen toen slapen.

Dag 12 – Paramount Kings Dominion

Om half negen ging de wekker af. Na twee keer snoozen sprong ik onder de douche en niet veel later was Martijn ook weer heerlijk fris. Na even het internet gecheckt te hebben, liepen we naar de receptie om te kijken waar het ontbijt was, maar we grepen mis. Het was namelijk tot 9.00 uur ontbijt en het was inmiddels al 9.10 uur. Dat was balen, alhoewel we twijfelden of we nu echt iets gemist hadden. De tafel waar het ontbijt op had gestaan was namelijk niet zo groot. Naast de kannen met koffie was alleen nog maar plaats voor een mandje met brood, bagels of iets wat daar op leek. We liepen weer terug naar onze kamer, pakten onze spullen en checkten uit.
Tom Tom gaf aan dat Paramount een minuutje of 20 rijden was. Omdat we nu het ontbijt ‘gemist’ hadden, kwamen we dus voor openingstijd bij Paramount aan. Doordat ze de poorten al wel geopend hadden, konden we mooi op tijd naar binnen. We liepen meteen naar de Starbucks en kochten voor ieder twee crossaintjes en een cappuccino. Redelijk duur ontbijt zo, maar het vulde wel goed. Daarna liepen we naar de Eifeltoren van Paramount. Vanuit deze uitkijktoren heb je een mooi zicht over het gehele park. We bekeken het aanbod aan achtbanen en kwamen tot de conclusie dat Paramount een mooie verzameling had. Een paar leken ons saai en vonden we lelijk, maar natuurlijk stonden deze ook op onze planning. Na de bezoek aan de Eifeltoren liepen we via Kidzville naar het gebied Congo. Vulcano, the Blast Coaster was onze eerste achtbaan. Dit was een hangende achtbaan waarbij je maar liefst twee keer werd afgeschoten. Een keer standaard en de andere keer ga je met een vaart recht de lucht in en kom je er via de krater de vulkaan weer uit. Het ziet er spectaculairder uit dan het werkelijk was. Hij was wel grappig, twee keer afschieten en recht omhoog. Verder was het baantje wat aan de saaie kant: een paar bochten en kurkentrekkers.
We liepen weer verder en kwamen uit bij Anaconda, een normale achtbaan. Het enige wat eigenlijk wel leuk was, was de drop. Verder was de baan erg langzaam. Martijn merkte op dat we eigenlijk gewoon verwend zijn qua achtbanen. Dan heb je bij de wat ‘normalere’ achtbanen niet het ‘WOW’ gevoel meer.
Naast de Anaconda stond The Italian Job Turbo Coaster. Deze baan is gebaseerd op de film The Italian Job. Je gaat zitten in een Mini Cooper-karretje en verder werd je alle kanten op geslingerd. Alleen het laatste stuk in het donker was wel leuk. Het leek wel de bochten in het donker soepeler verliepen. Ik had ondertussen wat hoofdpijn gekregen en gingen op zoek naar een bekertje. Dat werd alleen wat moeilijk, aangezien de meeste eettentjes nog dicht waren. Het was ondertussen toch al bijna 12 uur. Onze zoektocht werd beloond en we gingen even zitten. De hoofdpijn zakte wel, maar ging nog niet echt weg helaas. Toch gingen we weer verder met onze rollercoastertocht. We gingen in de rij staan voor Hyper Sonic XLC. De enige afschietbaan in Amerika welke gebruik maakt van perslucht. Deze rit wilden we graag frontseat doen. Het was ietsjes langer wachten, maar dat hadden we er graag voor over. We zagen alleen wel dat de mensen welke net uit het karretje stapten aan hun hoofd zaten. Een jongetje schreeuwde zelfs naar een bekende van hem welke de rit nog moest ervaren dat je hoofd op en neer geschud werd. Ik zag de bui al hangen en inderdaad, na de rit was mijn hoofdpijn weer vollop terug. Het afschieten zelf was super, het heuveltje op ook, maar er vanaf niet meer. Het karretje rammelde van alle kanten, je werd alle kanten op geslingerd en vooral tegen de zijkanten van je stoel. Ook met je hoofd. Daardoor was de herhalingsfactor enorm laag. Wederom ging ik even rustig zitten en mijn hoofdpijn zakte weer.
We gingen in de houten achtbaan Rebel Yell. Deze baan heeft twee treintjes tegelijkertijd rijden, alleen gaat het er dit keer niet om wie als eerste finisht, maar de ene gaat vooruit en de andere achteruit. We besloten veilig te beginnen en gingen in de rij staan voor vooruit. We waren vrij snel aan de beurt en stapten in het middelste karretje. De rit was erg leuk. Niet te pijnlijk, maar we schudden wel alle kanten op. Als ik een baby’tje had gehad, had ik die nu slagroom moeten geven. We vonden dat we nu ook de rit achterstevoren moesten proberen. Deze rit was nog veel leuker! Vooral in de buik onstonden vlindertjes. Het lachgehalte was enorm hoog. Niet pijnlijk, niet te veel geschud, gewoon erg leuk! Daarna liepen we naar de andere houten achtbaan Hurler. Bij deze baan was helemaal geen rij en konden zo instappen. Tijdens de rit ontstond er weer slagroom, maar nu in een negatieve zin. De bochten waren niet subtiel waardoor ik met mijn ribben tegen de zijkant sloeg. Dit deed behoorlijk pijn. Nadat ik weer bekomen was liepen we naar de laatste houten achtbaan van het park: Grizzly. Het was alleen goed zoeken waar nu de ingang precies zat. Hier was een iets langere rij, maar na toch maar liefst 5 minuten wachten waren wij aan de beurt. Ook deze houten achtbaan was niet leuk. Niet subtiel en niet soepel. Martijn begon wat lui te worden door het weer en ging liggen in het gras. Ik ging toen even rondlopen voor wat foto’s te maken. Ik stond bij Hyper Sonic XLC te kijken naar de launch en bij het derde karretje wat ik op de foto wilde zetten ging het mis. Hij bleef even op de top stilstaan en ging toen weer achteruit naar beneden! Dit was wazig om te zien. Helaas hebben we dit dus niet gefilmd. Medewerkers van de baan liepen naar het karretje en vroegen hoe het met de mensen die er inzaten ging. Er werden bekertjes water bij gehaald, want blijkbaar ging het niet helemaal prima. Uiteindelijk werd het karretje achteruit gereden en stapten de mensen uit. De twee meisje die voorin zaten leken in eerste instantie heel geschoken, maar nadat ze uitgestapt waren en naar hun ouders liepen waren ze vol enthousiast aan het vertellen wat ze net meegemaakt hadden. De Hyper Sonic XLC werd tijdelijk gesloten en begon met testritten. Na een test van een karretje of 12 mochten er weer mensen instappen. De baan verliep weer prima.
We liepen verder door het gebied Old Virginia en stapten in de ronde bootjes van White Water Canyon. Hier kwamen we doorweekt uit. Heerlijk! Het was namelijk ontzettend warm, dus afkoeling konden we wel gebruiken. Met een natte rug en bips liepen we naar ShockWave. Een achtbaan waarbij je niet zit, maar staat. Op zich een leuke ervaring: een staande achtbaan, maar deze was ook niet subtiel en soepel. Niet voor herhaling vatbaar dus. Ik kon me herinneren dat de staande baan welke we vorig jaar in Paramount Great America (bij San Francisco) ook niet leuk vonden, maar de staande baan in Six Flags Magic Mountain (bij Los Angeles) weer wel.
We hadden nu nog maar één achtbaan op onze planning, namelijk Avalanche. Tenminste op onze plattegrond leek deze een achtbaan, maar in werkelijkheid was het een soort van rodelbaan. Ik vond de rit erg leuk. Inmiddels was het bijna half 6 en we wilden graag op tijd uit het park zodat we op tijd een hotel konden zoeken. Op onze planning stond namelijk dat we in Hagerstown wilden overnachten en dit zou ongeveer drie uurtjes rijden zijn. Toen we naar de uitgang liepen, merkten we op dat we eigenlijk nog een attractie vergeten waren, namelijk Scooby-Doo & The Haunted Mansion. Bij deze attractie is het de bedoeling dat je, al rijdend in een karretje, met je lasergun zo veel mogelijk punten haalt. Natuurlijk had ik weer meer punten als Martijn. De attractie is niet spannend ofzo, maar wel leuk.
Toen liepen we toch echt naar de uitgang. Onderweg kochten we nog een ijsje en in de auto bekeken we het aanbod aan hotels in onze kortingboekjes. We zagen wederom een Super 8 Motel wat ons wel goed leek en stelde het adres in onze Tom Tom. De reistijd wat hij aangaf was net geen drie uurtjes. Onderweg stopten we nog om te tanken en namen we voor ieder een bakje sla en yoghurt mee en voor Martijn een extra bakje fruit en voor mij een extra bagel. De sla en yoghurt aten we op in de auto en de bagel en fruit bewaarden we nog voor ’s avonds in het hotel.
Na iets langer dan drie uurtjes rijden kwamen we aan bij Super 8 Motel. We liepen naar binnen en vroegen of er nog kamers waren en die waren er nog. Ze zouden 59 dollar per kamer kosten. Maar het bonnetje welke we hadden van 40,88 dollar per kamer accepteerde ze ook. Nadat we de kamer gezien hadden, checkten we in en haalden we onze koffers.
Martijn zette de TV aan en ik ging checkte de mail. Na een zaprondje op de TV bleven we hangen bij NGC. Hier was een ontzettend leuk en interessant programma voor ons, namelijk Supercoasters. Er kwamen een paar leuke achtbanen voorbij en ook nog een paar welke we nog tegen kwamen tijdens onze trip. Uiteindelijk gingen we om half 12 slapen.

Dag 11 – Busch Gardens Europe

Een uur voordat de wekker ging werden we wakker, maar waren te lui om al op te staan. Uiteindelijk stonden we, na een keer snoozen, om tien over 9 op. Na de douche liepen we naar het ontbijt. Wederom was het niet al te uitgebreid, maar hier hadden ze wel veel meer keuze. Zo hadden ze naast creamcheese en jam ook pindakaas en naast de jus d’orange en appelsap kon je ook kiezen voor bessensap. En heel belangrijk: ze hadden ook Frootloops! Na een paar bagels liepen we weer naar de kamer en pakten onze spullen. Om iets na half 11 zaten we in de auto. Iets verderop hadden we gisteren, toen we zochten naar een restaurant, al gezien dat er een outletcenter om de hoek van ons hotel zat. Even een korte tussenstop om te kijken naar een korte broek voor Martijn. Nu zijn broek van gisteren gescheurd was, had hij nog maar één korte broek en dat is natuurlijk te weinig. We vonden vrijwel meteen een leuk modelletje, alleen de maat. Tja, hier in Amerika heb je iets andere maten als bij ons. We vroegen de verkoper om hulp en hij bepaalde Martijn’s taille en lengte. Toen Martijn in het pashokje stond, bleek dat de broek best nog wel een maatje kleiner mocht. De broek zat prima en na een kwartiertje zaten we alweer op de snelweg richting Busch Gardens.
We kwamen om kwart over 11 aan bij de kassa en zagen een enorme rij. Naast de kassa’s stonden zelfserviceloketten, maar aangezien we een kortingsbon hadden van maar liefst 5 dollar per persoon, gingen we toch in de rij staan en dit duurde.. lang! Busch Gardens heeft blijkbaar nog niet door hoe men een goed systeem neer moet zetten. Normaal gesproken ga je gewoon in de rij staan voor een bepaald loket. Hier hadden ze een grote rij waarbij twee medewerkers vooraan je naar een bepaald loket verwees. Hierdoor ontstond een enorme vertraging. Vooral omdat er 14 loketten zijn, maar er werden er maar 6 gebruikt. Toen we ongeveer op de helft van de rij waren, schreeuwde een medewerker dat mensen zonder kortingsbonnen ook de zelfserviceloketten kon gebruiken. Bijna de helft verliet de rij. Wakker worden Amerika! Na precies een half uur wachten waren wij aan de beurt.
Nadat we de kassa overleeft hadden, liepen we naar de ingang. Wat meteen opviel aan Busch Gardens: de aankleding! Dat ziet er dus gewoon top uit. Busch Gardens Europe heeft, zoals de naam al doet vermoeden, verschillende Europeese landen als gebieden. Bij de ingang kon je meteen naar een show: Pirates 4-D. Deze 4D film hebben we dus al een keer of 5 gezien. Ook bij ons in Europa hebben ze deze film namelijk. Zelf vonden we de film niet zo leuk (in ieder geval niet leuk genoeg om hem nog een keer te zien). Dus liepen we als eerste naar het gebied van Italy. Ons eerste attractie was meteen een waterattractie: Escape from Pompeii. Hier ga je met een bootje omhoog maar dan niet, zoals we tot nu toe in elk pretpark gezien hebben meteen naar beneden, maar heb je boven ook nog een theming. Helaas werd je niet erg nat, maar ik vond hem wel erg leuk.
We liepen verder en kwamen uit bij Apollo’s Chariot, een hypercoaster. Ofwel hoog. We gingen in een rij staan met 8 mensen voor ons. Omdat Apollo’s Chariot vier stoelen heeft per bakje, zou je zeggen dat we snel aan de beurt waren. Helaas, het personeel was meer met kletsen bezig dan werken. Ook nadat er gecontroleerd was of iedereen vast zat, duurde het even voordat we werkelijk gingen. Zou dit nou typisch Busch Gardens zijn? Twee jaar terug bij Busch Gardens (Tampa) ging het ook al zo langzaam. Ook de baan zelf vonden we enorm langzaam. Hij was wel leuk qua hoogte en bochten, maar het karretje ging zooo langzaam. Met moeite kwam hij over de heuveltjes. Uiteindelijk deden we hem toch nog een keertje omdat we vanuit de rij mooie foto’s konden maken. En als je dan toch in de rij staat…
Daarna liepen we naar Roman Rapids. Het Piranha-systeem. De rij leek niet lang, maar eenmaal op de brug moest men zich splitsen in 1-2 personen en 3-6 personen. Aangezien we met z’n tweeën waren, gingen we dus in de rij van 1-2 personen staan. Het ronde bootje telde zes stoelen en de rij van 3-6 mocht steeds als eerste, waardoor onze rij na 5 minuten een centimeter of 5 naar voren was gegaan!! Dit vonden we echt te langzaam en liepen terug. Misschien dat we deze later op de dag konden doen.
We liepen verder van Italy naar Germany. Daar liepen we naar de rij van The Big Bad Wolf. Een achtbaan in een hangend karretje. Hier ging de rij wel vlotjes. We stapten in het achterste karretje. Op zich was deze attractie wel leuk, maar ook weer erg langzaam. Vooral het eerste gedeelte was traag.
Aangezien we honger hadden gekregen, liepen we naar Das Festhaus. We bestelden beide barbecue ribbetjes met rode kool, zuurkool, aardappeltjes en een broodje. Omdat ik niet zo van zuurkool hield, gaf ik mijn gedeelte aan Martijn.
Na het eten liepen we de Curse of DarkKastle The Ride binnen. In eerste instantie dachten we dat dit een valtoren was. Zo leek het in ieder geval op de plattegrond. Maar eenmaal voor het kasteel, zou dat niet kunnen. Het was namelijk maar een klein kasteel. We gingen in de rij staan en zagen op de monitoren dat er gebruik werd gemaakt van 3-D brillen en dat een karretjessysteem was. Zou dit dan hetzelfde zijn als Spider-Man in Island of Adventure (Florida)? Dat zou wel heel erg gaaf zijn. Toen we vooraan stonden, merkte Martijn op dat het in ieder geval wel dezelfde karretjes waren als Spider-Man. Onze rit begon en inderdaad, hetzelfde systeem als Spider-Man. Alleen was het thema nu geesten. Supergaaf. Spider-Man vind ik persoonlijk toch net iets spannender, maar de Curse of DarkKastle The Ride mag er ook zeker wezen. Hij belandt in ieder geval zeker in mijn top 5 van beste attracties.
We lopen weer door en komen uit in France. Hier gaan we in de Alpengeist. Een hangende achtbaan. Wederom vinden we hem erg langzaam, maar dit keer deed hij ook pijn. Totaal niet soepel en neemt de bochten niet subtiel. Hierna stapten we in de boomstambootjes van Le Scoot Log Flume. Helaas werden we hier ook niet echt nat, maar gelukkig wel nat genoeg voor wat afkoeling. Via de dieren in Jack Hanna’s Wild Reserve kwamen we uit in Ireland. Hier gingen we naar de 4-D simulator van Corkscrew Hill. Wederom een geweldige ervaring. Zo goed in elkaar gezet. We snapten niet dat Busch Gardens, naast de fantastische DarkKastle en deze geweldige Corkscrew Hill ook nog zo iets als de saaie Pirates 4-D erbij wilde hebben.
We liepen naar Scotland. Het laatste gebied waar we nog het Loch Ness Monster-achtbaan wilden doen. Ook deze baan was erg langzaam. Alleen tijdens de rit krijg je ook nog een klein stukje darkride. Dat hadden we niet verwacht. Dit kon je ook niet zien als je door het park loopt. Je gaat namelijk het donker in middenin het bos. Dat was dus echt een pluspuntje voor deze baan. Alleen advies voor lange mensen: stap in de voorste stoelen van het karretje. Daar kun je de benen namelijk kwijt. In de achterste stoelen van het karretje zit je helemaal opgevouwen. Onze eerste was dus in de achterste stoelen. Geen goede ervaring voor Martijn. Daarom deden we hem dus nog een keer. De rit was nog steeds gaap, maar Martijn zat in ieder geval wat losser.
Inmiddels was het kwart over 5 en om 18.00 uur zou het park gaan sluiten. Op zich hadden we alleen de Roman Rapids nog op het programma staan, maar we wilden ook nog graag de DarkKastle nog een keer doen. We besloten dat we de ronde bootjes prima konden missen en liepen weer naar het kasteel. Dit was nog een hele tocht. Doordat er een logische route ontstaat door de verschillende gebieden, heb je eigenlijk niet door hoe groot Busch Gardens eigenlijk is. Eenmaal aangekomen bij het kasteel, zagen we dat er vrijwel geen rij stond. We konden gelijk doorlopen naar de karretjes. Wederom een mooie ervaring. Eenmaal weer buiten bleek het nog steeds erg leeg. Oké, nog een keer dan maar!
Ondertussen was het kwart voor 6 en liepen naar de uitgang. Onderweg hebben we nog genoten van Funnel Cake met poedersuiker en aardbeien. Erg lekker. Het was 18.00 uur en dat was te merken. Het park stroomde leeg.
Toen we in de auto zaten, bekeken we het aanbod aan hotels bij Richmond. Als eerste reden we naar een Econo Lodge. Na iets langer als een uurtje rijden kwamen we aan bij het hotel. We liepen naar binnen en vroegen of ze nog kamers beschikbaar had. Dat had ze inderdaad. Maar toen we haar ons bonnetje liet zien, had ze alleen nog maar kamers over voor mensen met een AAA-kaart of Militaire korting. Goed, dan niet hè. We bladerde weer verder in ons boekje en zagen een Super 8 motel wat ons wel goed leek. Dit was ongeveer vijf minuten rijden vanaf het Econo Lodge hotel. Eenmaal aangekomen bij de Super 8 Motel liepen we naar binnen. De vrouw achter de balie zat achter gepanserd glas maar nam het bonnetje wel aan. Nadat we de kamer gezien hadden, handelde ze de administratieve dingen af.
We haalden de koffers uit de auto en zochten op de laptop met Streets and Trips op of er restaurantjes in de buurt waren. Uiteraard waren deze er, alleen zeiden deze namen ons niets. We besloten eerst naar La Grill te rijden. Na een paar minuten rijden stonden we voor La Grill, alleen leek deze dicht. Er zat namelijk niemand binnen. We besloten wat rond te rijden en uiteindelijk belandden we bij een KFC. We namen ieder een Chickenstrips menu en namen het mee naar ons hotel. Het smaakte prima. De TV ging aan en we bleven hangen op het Oxygenkanaal. Hier was The Janice Dickinson Modeling Agency aan de gang. Leuk programma. Uiteindelijk werd het iets na twaalf uur voordat we gingen slapen.

Dag 10 – Washington DC

De wekker hadden we ietsjes later gezet, maar toch werd het 8 uur voordat ik onder de douche sprong. Nadat ook Martijn gedoucht had, liepen we naar het ontbijt. Wederom namen we een bagel. Na het ontbijt liepen we weer terug naar onze kamer om onze koffer en tassen te halen. Daarna liepen we naar de auto. Martijn checkte uit en ik reed de auto naar een parkeervak vlak voor de ingang. Omdat we vandaag ook nog Washington in wilde, lieten we de auto bij het hotel staan, maar wel mooi in het zicht van de receptioniste. Met de bus reden we weer naar het Pentagon Station. Martijn las het krantje welke op de stoel naast hem lag. Hier stond in dat één van de twee mannen welke ontsnapt waren gevonden was, maar de ander nog steeds voortvluchtig was en ook stond er dat er de dag ervoor iemand over het hek probeerde te klimmen bij het Witte Huis. Zouden die politieauto’s daarvoor zijn geweest? Bij het metrostation pakten we wederom de blauwe metrolijn. Ditmaal stapten we uit bij Capitol South. We liepen naar het Capitool, maar voordat we de voorkant gevonden hadden en waar we de tickets moesten halen, waren we alweer een kwartier verder. We zagen een hele rij mensen staan en sloten achteraan. Na tien minuutjes wachten kwam er beweging in. Toen we bijna vooraan stonden zei een dame dat we bij het loket aan de rechterkant kaarten konden halen. Blijkbaar was dit een hele groep van een organisatie. Erg prettig dat dit niet aangegeven stond, want bij het loket stond namelijk wel nadat je de ticket had, in die rij moest gaan staan. De vrouw achter het loket zei dat ze alleen nog maar tickets had voor de tour vanaf 15.05 uur. Dat was nog zeker vier uur wachten. De vrouw achter het loket zei dat we in de tussentijd best iets anders konden bezoeken. Dat waren we natuurlijk wel van plan ja. We namen de tickets dus ook aan en liepen toen richting het Washington Monument om zo door te lopen naar het Lincoln Memorial. Dit was een behoorlijk eindje lopen en namen bijna elke gelegenheid aan om even te gaan zitten. Mijn voeten begonnen pijn te doen en Martijn was vooral erg lui. Het was nog steeds warm weer. Wel iets koeler als de dagen ervoor, maar nog steeds warm. Toen we bij de Reflecting Pool aankwamen, zijn we via de linkerkant naar het Lincoln Memorial gewandeld. Als eerste kwamen we langs het Korean War Memorial. We zagen iets verderop een kraampje met hotdogs. Aangezien we lekkere trek hadden, namen we ieder het kindermenu (hotdog, chips en drinken). We gingen op het gras zitten en aten relaxt onze hotdog op. Na een kwartiertje besloten we verder te lopen naar het Lincoln Memorial, maar toen Martijn op stond voelde hij een gat in z’n broek en nog niet eens zo’n kleintje ook. Precies op de naad aan de achterkant. Dit vonden we echt zo raar. Hij had namelijk deze broek nog geen 24 uur aan! Vooral omdat het een normaal goed merk is, vonden we dit echt raar. We besloten om weer terug naar de auto te gaan, zodat Martijn een andere broek aan kon trekken. We hadden immers toch geen zin meer om terug te lopen naar het Capitool. We dachten namelijk beide dat ook een tour door het Capitool ons niet echt warm zou krijgen, dus liepen we via het Lincoln Memorial en het Vietnam Veterans Memorial naar het Foggy Bottom Metrostation. Na nog geen half uur reizen stonden we weer bij de auto. Martijn trok een andere broek aan en reden toen naar de Washington Zoo. Helaas wees Tom Tom ons de weg door Washington, maar dit leek ons niet zo erg als New York Manhattan. Via het Washington Monument, het Witte huis en het McPherson Square kwamen we na een twintig minuten rijden bij de dierentuin aan. Het was inmiddels half vier. De dierentuin was gratis, maar parkeren zou ons wel geld kosten. Voor het eerste uur 4 dollar, vanaf het tweede tot het derde uur 12 dollar en langer dan drie uur zou 16 dollar kosten. Omdat we de stap van 4 dollar naar 12 dollar erg veel vonden, besloten we maar een uurtje te blijven. Zo hebben we de panda kunnen bewonderen en één van onze lievelingsdieren: de stokstaartjes! We liepen weer terug naar de auto en nog iets voordat het uur om was, reden we Washington weer in. Tom Tom begeleidde ons wederom via Washington naar de snelweg. Iets na Washington bekeken we het aanbod aan bonnetjes voor Williamsburg. We kwamen tot de conclusie dat het in Williamsburg enorm goedkoop was. Alleen maar bonnetjes van 40 tot 50 dollar. Als eerste hadden we een Ramada Inn op het oog, deze bood ook gratis internet aan voor de prijs van 45 dollar. In onze Tom Tom tikte Martijn het adres in en gaf aan dat het iets langer als twee uurtjes rijden was. Uiteindelijk kwamen we na iets langer dan drie uur rijden aan bij Ramada Inn. Dit kwam omdat het onderweg redelijk druk geweest was. We liepen het Ramada Hotel binnen en vroegen of er nog een kamer vrij was. Nadat we een positief antwoord kregen, vroegen we naar de prijs. De meneer achter de balie vroeg of we misschien iets van een kortingsbonnetje, een AAA-pasje of een bedrijfskortingpas hadden? We lieten ons bonnetje zien en hij vond het prima. Martijn vroeg of er ook een kamer met een Kingbed vrij was. Wederom was het antwoord positief. Dit bleek zelfs te kunnen voor de prijs wat op het bonnetje stond. Nadat we de kamer ook even van te voren gezien hadden, gaven we we hem een goedkeuring. Kamer zag er prima uit.
We zetten de koffers en tassen in de kamer en gingen meteen kijken of er in de straat een restaurantje zat. We hadden namelijk ontzettende honger gekregen. Maar de restaurantjes welke we zagen waren vrijwel allemaal dicht. Alleen de MacDonalds, Wendy’s en New York Deli waren nog open. Deze laatste werd het. Martijn nam een Giros Dinner en ik nam spagetti met kip en heel veel kaas. Dit smaakte erg lekker. Om half 10 waren we weer op de kamer en zetten we de TV aan. We zapten wat rond en bleven hangen bij ‘The Apprentice’ hangen. In Nederland beter bekend als ‘Trumps Troonopvolger’. Alhoewel ik twijfel of men in Nederland de serie nog uitzend, aangezien ze hier al bij seizoen 3 zijn (als ik het goed gezien heb). Toevallig was deze avond de finale. Degene voor wie ik het meeste respect had opgebouwd in het uurtje won gelukkig ook. De wekker voor morgen staat nu weer een keertje op 9 uur. Busch Gardens is namelijk maar een kwartiertje hier vandaan.

Dag 09 – Washington DC

De wekker ging om 7 uur, maar we stonden pas na vier keer snoozen op. Half wakker stapte ik onder de douche. Nadat Martijn ook gedoucht had zijn we gaan ontbijten in het hotel. Niet dat het ontbijt ontzettend veel voorstelde, maar een bagel met creamcheese ging er wel in. Om iets voor half 10 zaten we in de bus richting het Pentagon Station. Op het station kochten we een dagkaart voor de metro en namen we de metrolijn kleur blauw. We stapten uit bij Smithsonian Station weer uit. We stonden nu letterlijk midden in The Mall. Als eerste liepen we naar het Air & Space Museum. Ondanks dat we het niet super speciaal vonden, hebben we hier toch een uur of twee rondgelopen. Dit was inclusief de lunch bij het foodcourt van het museum. Het ‘Space-gedeelte’ vond ik persoonlijk wel interessant, maar bij de oude vliegtuigen en dergelijke liepen we door. Na dit museum zijn we doorgelopen naar het National Museum of Natural History. Ook dit museum kon ons niet warm krijgen. Alleen het ‘Insect Zoo-gedeelte’ vond ik persoonlijk wel leuk. Na een uurtje hadden we dit museum alweer gezien en zijn we naar het National Museum of American History gelopen. Wederom geen museum wat aan ons besteed was. Daarna liepen we naar het Washington Monument. We zagen dat als je naar binnen wilden bij een kiosk op die en die straat een ticket kon halen. Omdat we eigenlijk niet zo veel zin meer hadden om uit te gaan zoeken waar dat was, zijn we even gaan zitten om te kijken of we nu naar Lincoln Memorial wilden lopen of naar het Witte Huis. Het Witte Huis was dichterbij, dus besloten we eerst dat te gaan bekijken. Op eens hoorden we enorm veel sirens. Een stuk of acht politieauto’s scheurden voorbij, richting het Witte Huis. Maar voordat we aankwamen, was de sensatie alweer over. Jammer natuurlijk, maar nu konden we in ieder geval rustig foto’s maken. Het Witte Huis ziet er precies zo uit als in films en series. Niets verrassends dus, maar wel leuk om even gezien te hebben. Aan de andere kant van het Witte Huis kon je het Huis nog ietsjes beter zien en hoorden we tegenover in het Laffayette Park een man hard schreeuwen. Blijkbaar was er een demonstratie tegen Bush aan de gang. Veel Koreanen met demonstratieborden. Zou dit net uit de hand gelopen zijn? Omdat de politie er zo op af kwam? We wisten het niet. We liepen weer verder en zagen een Starbucks. Eindelijk! We snakten beide naar een cappaccino vol schuim. We hebben we hier ongeveer een half uurtje genoten van onze koffie en daarna zijn we op zoek gegaan naar een Metrostation. We waren het lopen behoorlijk beu en wilden weer terug naar het hotel om aldaar ergens te gaan eten. Na een goed uurtje reizen met de metro en bus, kwamen we rond 19.00 uur aan bij ons hotel. We besloten wat te gaan eten bij Cecilia’s. Een Peruaans/Boliviaans restaurantje. We bestelden beide een steak, ik nam een Peruaanse steak en Martijn een Boliviaanse (met Mexicaanse boter: pittig!!). Hier namen we ieder een glaasje rode wijn bij. Weer eens wat anders dan die grote literbekers met cola of sprite. Het eten smaakte prima, maar de inrichting was niets bijzonders. Officieel was dit ook een club en runden ze het restaurant erbij. In de grote zaal stond ook een bandje hun gitaren te stemmen. Buiten werd er een hek neergezet en een bodyguard ging buiten staan. Daarna begon het bandje ook nog te zingen. En dat klonk eigenlijk best aardig. Uiteraard speelde er iemand ook op de panfluit en dit vond ik erg mooi om te horen. Nadat we ook nog een toetje hadden verorberd, rekende we af en liepen we naar buiten. Daar had inmiddels een hele rij gevormd. Blijkbaar was het bandje erg populair. Eenmaal terug in onze hotelkamer, typte ik het verslag van de dag ervoor, maar ik werd afgeleid door een leuk programma op de TV. Op Animal Planet was ‘American Funniest Animals’ op. Erg leuk. Uiteindelijk werd het weer half 12 toen we de tv uitzette en onze ogen sloten.